Το  τραύμα της βίας είναι σαν ένα κάταγμα.

  Στην αρχή δεν νιώθεις τίποτα. Είναι ακόμη ζεστό και δεν πονάει.

 

Ο πόνος και ο φόβος έρχεται αργότερα, όταν κρυώσει το τραύμα,

Όταν θυμηθείς πάλι.

 

Ο πόνος και ο φόβος έρχεται αργότερα.

Όταν επουλώνεται σιγά σιγά το τραύμα θα πονέσεις πάλι.

 

Θα το βιώσεις πάλι ξανά και ξανά και ξανά, σαν τότε.

Δεν θες να αισθάνεσαι πόνο πάλι, όμως μόνο τότε θα θεραπευτείς οριστικά.

 

Δική σου ευθύνη η επούλωση, όχι το τραύμα.

Τότε πως αισθάνεται αυτό το παιδί ? 

 

 

 

Πετάχτηκε από το θρανίο του. Παραπάτησε και με κοίταξε με βλέμμα χαμένο. Με κοίταξε αμίλητος, αλλά τα μάτια του τα έλεγαν όλα. Και τώρα ? Τι κάνουμε τώρα ? Μου λες ? Στέρεψε το στόμα, αλλά τα μάτια του εκεί, έλεγαν τα δικά τους:

« Κυρία με χτυπούσαν και με τραβούσαν βίντεο, δεν ξέρω τι θα κάνω, ανάλογα τη διάθεση, μπορεί να κρεμαστώ, ή να πάω να πνιγώ, θα δω. Να μιλήσω ? Σε ποιόν ? Ποιος θα με ακούσει ? Ποιος με ακούει τόσο καιρό ? Κανέις δε θα με πιστέψει, θα πουν ήταν αστείο, φάρσα. Θα πουν οτι εγώ έφταιγα, το προκάλεσα, ήθελα να συμβεί. Θα βρεθώ να φταίω και θα τιμωρηθώ απο το σχολείο και τους γονείς μου. Θα σωπάσω, όπως έκανα τόσο καιρό. »

 

Τα δικά μου μάτια, δεν ξέρω αν μιλούσαν, ούτε αν του είπαν κάτι.

 

Το στόμα μου όμως του είπε: « MΙΛΑ, ΜΙΛΗΣΕ ΜΟΥ, ΣΠΑΣΕ ΤΟΝ ΦΑΥΛΟ ΚΥΚΛΟ ΤΗΣ ΒΙΑΣ »

 

Ένα παιδί, το οποίο βιώνει βία δεν νιώθει ασφάλεια να μιλήσει, να ανοιχτεί, να εμπιστευτεί κάποιον ενήλικα ή παιδί της ίδιας ηλικίας.

Το θύμα γίνεται θύτης και αντίστροφα. Ο φαύλος κύκλος της βίας συνεχίζεται.

 

Το παιδί αυτό στην πορεία της ζωής του φοβάται, γίνεται καχύποπτος ενήλικας, δε συνδέεται συναισθηματικά με άλλους ανθρώπους. Βιώνει απάθεια, ντροπή, ενοχή, φόβο και θλίψη. Μπορεί να αναπτύξει βίαιες συμπεριφορές, στοιχεία υποταγής, ακόμη και να αναζητά τα ίδια μοτίβα συμπεριφοράς.

 

 

Η 6η Μαρτίου έχει οριστεί ως Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Σχολικού Εκφοβισμού με σκοπό την ενημέρωση και δράση απέναντι σε περιστατικά συστηματικής και επαναλαμβανόμενης βίαιης συμπεριφοράς του μεγαλύτερου ή δυνατότερου μαθητή προς τον μικρότερο και πιο αδύναμο.Ο σχολικός εκφοβισμός μπορεί να εκδηλωθεί υπό διάφορες μορφές όπως σωματική ή λεκτική βία αλλά και έμμεση επιθετικότητα όπως αποκλεισμός, καταστροφή αντικειμένων του θύματος, διάδοση ψευδών ειδήσεων αλλά και παρενόχληση μέσω ηλεκτρονικών μέσων δικτύωσης (cyberbullying) κτλ.

 

 

Η ΒΙΑ γεννά ΒΙΑ

 

Γιατί αν σωθεί το παιδί υπάρχει ελπίδα.

 

ΜΙΛΑ

 

ΣΠΑΣΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

 

ΣΠΑΣΕ ΤΟΝ ΦΑΥΛΟ ΚΥΚΛΟ

 

 

 

Ναζίμ Ασίν

Σώπα, μη μιλάς

 

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή,
κόψε τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους.
Κι αν ο λόγος είναι αργυρός, η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί.
Έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα, μου λέγανε:
«Σώπα».

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: «Εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.

Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
«θα βρείς τον μπελά σου, σώπα».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι:
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα.»

Σώπα ο ένας,σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.

Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα».
και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη αλλά μουγκή!
Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.

Εύκολα, μόνο με το «Σώπα».
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».

Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς
χωρίς να μιλάς, να λες : «Έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.

Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσα σου.
Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου,
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:

«Μίλα!»…

 

 

 

Ναζίμ Ασίν (απόδοση Γιάννης Ρίτσος)
Σώπα, μη μιλάς

 

 

 

Μαριάννα Ρόμπολα

Φιλόλογος - Πιστοποιημένη Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων