Απριλίου 19, 2024

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

1821-ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΑ ΙΕΡΑ: Της Φωτεινής Τσιτσώνη-Καβάγια

 

 

 Έχουν περάσει 200 χρόνια και πλέον, από τη μεγάλη Εθνεγερσία του 1821!  

“Aν χτυπούσεν η σάλπιγγα η αγγελική, αν σαλευόταν η γης, και σηκώνονταν όρθιοι, δε θα βρίσκανε τόπο να σταθούνε οι μάρτυρες. Δε θα φτάναν τα δέντρα ν’ ακουμπήσουν τις πλάτες… Ήρωες και μάρτυρες, γενιές και γενιές, αμέτρητοι!». Έτσι, θα γράψει ο Νικηφόρος Βρεττάκος στο ποίημά του, «Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη», όπου, και αναφέρθηκε στη μαρτυρική και ηρωική πορεία της Ελλάδας, στων καιρών τα περάσματα, φορτωμένη με στεναγμούς, αίματα  και δάκρυα τετρακόσιων χρόνων!

  Κι εμείς σήμερα, οι νεότεροι Έλληνες, καταθέτουμε, στο βωμό της μνήμης των Ηρώων και των μαρτύρων της μεγάλης Επανάστασης, την ευλαβή μας ευγνωμοσύνη. Την ευγνωμοσύνη ολόκληρου του ελληνικού Έθνους! Γιατί; Γιατί, το Εικοσιένα, δεν είναι απλά ένα ιστορικό γεγονός. Είναι ένα θαύμα. Ένα θαύμα υπεράνθρωπο, θαύμα, που, πραγματοποιήθηκε με τη θέρμη της πίστης των Ελλήνων στο Θεό, με τη δύναμη της οποίας, πίστεψε στην Ελευθερία και ξεσηκώθηκε ένας ολόκληρος υπόδουλος λαός!

  Και ήταν τότε, που, οι Έλληνες δεν υπολόγισαν, τις αποφάσεις της Ιερής Συμμαχίας και αυτές των ευρωπαϊκών Δυνάμεων, που, ήθελαν να πατάξουν και να καταδικάσουν κάθε φιλελεύθερο κίνημα, αλλά, αυτοί ήταν, οι ίδιοι οι Έλληνες, που, σήκωσαν τα όπλα, και αντιπαρατέθηκαν με τον κολοσσό της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Και, τότε ήταν, που, μερικές εκατοντάδες ραγιάδων, σήκωσαν τα όπλα, έχοντας απέναντί τους, στρατούς οργανωμένους, και πανίσχυρους, Τούρκων και Αιγυπτίων, και που, με τα «σκαφίδια τους» και τα «καυκιά τους», στη θάλασσα, όπως χαρακτηριστικά αποκαλούσε ο Κολοκοτρώνης τα ελληνικά σκάφη, ήρθαν αντιμέτωποι, με κολοσσούς και φρεγάτες, που διέθεταν, διπλές και τριπλές σειρές κανονιών!

  Και, η οθωμανική αυτοκρατορία, παντού υπερτερούσε! Στη διπλωματία, στα οικονομικά, στο στρατό, στο στόλο, στον πληθυσμό…Το μυστικό όμως όλων, κρυβόταν βαθιά στην ψυχή των αγωνιστών, στην πίστη τους στο Θεό και στον δίκαιο αγώνα τους! Και αυτά ήταν τα ιδανικά, που ξεσήκωσαν την κοινή γνώμη της Ευρώπης, εναντίον της διπλωματίας. Και ήταν όλα αυτά τα ιδανικά, που μετέτρεψαν ανθρώπους, αρματωμένους με σουγιάδες και σίδερα και πέτρες, σε πολεμιστές, που πολεμούσαν με δύναμη απαράμιλλη! Κι ήταν αυτοί οι πολεμιστές, που, χάιδεψε στο μέτωπο η Νίκη, στο Βαλτέτσι και στην Τριπολιτσά, στο Σούλι και στο Μεσολόγγι, και, σε τόσες άλλες μεριές της πατρίδας μας, κι ήταν εκείνοι οι πολεμιστές, που έδιναν με τα μπουρλότα τους, που μετατρέπονταν σε «ηφαίστεια» της θάλασσας, έδιναν ναυμαχίες, και, νικούσαν τους εχθρικούς στόλους, κάνοντας, με τα απίστευτα κατορθώματά τους, να υποκλίνεται μπροστά τους ολόκληρη η ανθρωπότητα! Ήταν, αυτοί οι μαχητές, που, δίδαξαν με τον δίκαιο αγώνα τους και τις θυσίες τους, πως, η ελευθερία καταχτιέται με αίμα και ήταν αυτοί, που βροντοφώναξαν: « Ελευθερία ή Θάνατος!»

  Και, είναι αλήθεια, πως, παρά της απίστευτη καταπίεση 400 χρόνων, παρά τη μεγάλη φθορά του ελληνισμού με την επιμειξία, το παιδομάζωμα και το σουλτανικό καθεστώς, από την αποφράδα εκείνη μέρα της 29ης Μαϊου1453, που έπεσε η Βασιλεύουσα  και εξής, ως τότε, που οι Έλληνες έπιασαν τα όπλα, είναι αλήθεια,  πως,  το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων έμεινε αλώβητο και, σ’αυτό, συνετέλεσαν η Εκκλησία, οι απανταχού διασπαρμένες Κοινότητες των Ελλήνων, που είχαν καταστεί πυρήνες της εθνικής συνείδησης του αγωνιζομένου λαού, και, που καλλιεργούσαν την αλληλεγγύη, το συνεταιριστικό πνεύμα στο εμπόριο, την οικονομία, τη βιομηχανία τη ναυτιλία, και, που, όλα αυτά τέθηκαν    στην εξυπηρέτηση των εθνικών σκοπών  και την προετοιμασία του αγώνα! 

 Και, όπωσδήποτε, η ισχυρή οικονομική βοήθεια της Ομογένειας και των Κοινοτήτων, οδήγησε το Έθνος στην εθνική αφύπνιση και στην κοινή ωφέλεια.  Χτίστηκαν σχολεία, χρηματοδοτήθηκαν Εκδόσεις δασκάλων του Γένους, και έτσι, δημιουργήθηκαν «Λίκνα Παιδείας και Ελευθερίας», που, με τον τρόπο τους, βοήθησαν στη δημιουργία του πνεύματος του ξεσηκωμού.

«Ημείς, το ελληνικόν Έθνος των χριστιανών, βλέποντες, ότι, μας καταφρονεί το οθωμανικό γένος, και σκοπεύει όλεθρον εναντίον μας, αποφασίσαμεν σταθερώς, ή να πεθάνωμεν, ή να ελευθερωθώμεν, και, τούτου ένεκα, βαστούμεν τα όπλα εις χείρας μας, ζητώντας τα διακαιώματά μας…», θα βροντοφωνάξει ο Παλαιών Πατρών Γερμανός από την Πελοπόννησο.

«…μίαν ώραν αρχύτερα, ως λέοντες, ξεσχίσετε τους Τούρκους, και στείλτε τους εις τα Τάρταρα του Άδη, και μην καταδεχτείτε να σας κατηγορήσει ο κόσμος και η ιστορία, αλλά, αποθανατίστε τα ονόματά σας, ώστε, να διαμένετε αιωνίως εις την αθάνατον δόξαν, αφού, αδελφοί, το στάδιον της δόξης και της ελευθερίας ηνοίχθη, τα πάντα ιδικά μας, κι ο Θεός του παντός, μεθ’ημών έσεται. Μην πτοήσθε το παραμικρόν. Σεις,οι ατρόμητοι των προγόνων απόγονοι, οπλιστείτε με ανοιχτά μπαϊράκια και τρέξατε εναντίον των εχθρών της πίστης και της πατρίδος…». Έτσι θα διακηρύξουν από κοινού Κολοκοτρώνης και Παπαφλέσσας προς τους Έλληνες της Αρκαδίας… Το πρώτον έτος της Επανάστασης, την 23ην Μαρτίου του 1821!

…Και θα ακολουθήσουν κι άλλες προκηρύξεις για την εξέγερση, από πολλούς οπλαρχηγούς, που εξαπέλυαν φλόγα επαναστατική κυριολεκτικά για τον ξεσηκωμό των Ελλήνων και την τόνωση της ελληνικής ψυχής, ώσπου, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης απ’ τη Βλαχία, θα σηματοδοτήσει την αρχή του αγώνα, ως αρχηγός του ελλ. Έθνους, ενώ, στην πορεία, θα υπάρξουν και πολλοί ξένοι, που, θα γίνουν γνωστοί ως Φιλέλληνες, κυρίως προερχόμενοι από Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Αγγλία, παρακινούμενοι από την αγάπη τους στην κλασική αρχαιότητα και τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, πολλοί εξ’ αυτών, γόνοι πλούσιων και αριστοκρατικών οικογενειών, ρομαντικοί καλλιτέχνες και ποιητές, που έχουν πάθος για την Ελλάδα, και θα βοηθήσουν την ελληνική Επανάσταση με διάφορους τρόπους. 

  Κι έπειτα από πολλές θυσίες, κι αφού θα χυθεί πολύ ελληνικό αίμα, σε όλες τις περιοχές της πατρίδας μας, δεν μπορεί, παρά να έρθει η δικαίωση για τους Έλληνες, ύστερα από την περίλαμπρη νίκη του Ναβαρίνου, στις 20 Οκτωβρίου του 1827, με την επέμβαση των τριών Συμμαχικών Δυνάμεων, Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας, οπότε, η οθωμανική αυτοκρατορία, δεν μπορεί  πλέον να επιβάλλει όρους, αλλά μόνο να συμβιβάζεται!

  Και σήμερα, σ’ εμάς, δεν απομένει, παρά, να προσπαθούμε πάντα η μνήμη όλων αυτών, να μένει ζωντανή μέσα μας και ποτέ να μην ξεθωριάσει, επειδή, όλοι εκείνοι, που θυσιάστηκαν για τη λευτεριά της πατρίδας, επώνυμοι και ανώνυμοι, Έλληνες και Φιλέλληνες, είναι συνώνυμοι της θυσίας, του χρέους προς την πατρίδα και τα ιερά ιδανικά του Έθνους μας και της θρησκείας μας! Η μνήμη τους αιωνία, εις τους αιώνες των αιώνων!