Ο χρόνος «αιθέρας» δε ζυγίζεται, δε συρρικνώνεται, δεν επεκτείνεται.
Αποτελεί μόνο μια ευθεία πορεία με νοερές αναδρομές στο παρελθόν που ξεκουράζουν τον ταξιδιώτη, τον ανατροφοδοτούν και του υπενθυμίζουν την ταυτότητά του. Αντίστοιχα, οι μελλοντικοί οραματισμοί ενθαρρύνουν και στηρίζουν με ελπίδα τα βήματα της διαδρομής του. Βήματα που άλλοτε επιταχύνονται κι άλλοτε επιβραδύνονται σε μια πορεία που παραμένει εντούτοις δρομολογημένη· ευθεία, μόνο ευθεία. Κι έτσι «τα πάντα ρέουν», γιατί απλώς η ανθρώπινη ψυχή δεν εφησυχάζεται. Πολεμά αυθόρμητα οτιδήποτε την υποτιμά, την υποβιβάζει, την αλλοιώνει και επιδιώκει το υψηλό μέσα στο χρόνο που της δόθηκε.

Χρόνος και ψυχή, το υλικό των ανθρώπων, έννοιες που δεν περιορίζονται, καθώς το περιεχόμενο τους είναι φύσει ανέφικτο να οριστεί επαρκώς. Υποκειμενικές και εντελώς προσωπικές αποκτούν, ωστόσο, μια διάσταση αντικειμενική που εντοπίζεται στο «μοίρασμα». Ο χρόνος μας και η ψυχή μας πού άραγε, όμως, επενδύονται; «Τίνι τρόπω» και πού επιλέγουμε να διοχετεύσουμε την ενέργειά μας; Αναμφίβολα, η ανθρώπινη ενέργεια «κινείται» πια σε κουτιά μεταλλικά.

Ω του θαύματος… τεχνολογικά επιτεύγματα την συνθλίβουν. Κατασκευές από σίδηρο, πλαστικό και γυαλί γίνονται ένα απύθμενο πηγάδι, μια χοάνη που  απορροφά την ανθρώπινη ενέργεια, αφήνοντας την στεγνή, πνευματικά αποστεωμένη, κουρασμένη. Η διαδικτυακή πλοήγηση επικροτεί το ξόδεμα του χρόνου, συνδράμει, ευχαρίστως, στο κηλίδωμα της ψυχής. Η «μηχανή» που αποθηκεύει λόγια και έργα πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος και τα εκθέτει στην καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη διάθεση- αποκαλύπτοντας έλλογο νου ή άφρονα- κατατρώει σιγά σιγά τις «σάρκες» μας.

Οι τελευταίες εμποτισμένες πλέον με κοινωνικό ναρκισσισμό και τοποθετήσεις πολιτικής χυδαιότητας, δηλητηριασμένες με ειρωνεία και σαρκαστικά μειδιάματα, που πηγάζουν από την πάγια αίσθηση της ανωτερότητά μας, μας συνοδεύουν στην ολοένα και μεγαλύτερη αποξένωσή μας και στην τροφοδότηση της εμπάθειας κάθε είδους. Η απομάκρυνση από το «εύσχημον» του «προσώπου» μας δεδομένη. Τελικώς, το «μοίρασμα» χρόνου και ψυχής στο διαδικτυακό πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο οδηγεί στην εξόντωση, στον πνευματικό αυτισμό .

Τελικά, τι είναι αυτό που θα δημιουργήσει ένας τείχος προστασίας; Ποιο είναι αυτό το στοιχείο που θα αναχαιτίσει την επέλαση της «μηχανής» που επιθυμεί να καλλιεργήσει τον «μικρότατο» εαυτό μας; Η αποφυγή της επιφανειακής εκτίμησης των πολιτικών και κοινωνικών ζητημάτων και των διαστρεβλωμένων κρίσεων, που κατατρώγουν μεθοδευμένα την θετική μας εικόνα και την προσπάθεια για την βελτίωση της δημόσιας ζωής είναι εφικτή;

Η απάντηση ανάγεται στη σφαίρα της «προσωπικής υπόθεσης». Η υπόδειξη μιας γενικευμένης γραμμής πλεύσεως, μόνο ατυχής και άκαρπη θα μπορούσε να είναι. Η τάση μαζικού διδακτισμού και συμβουλευτικών υποδείξεων για το χειρισμό της, απλώς μια παρέμβαση στην προσωπική, ελεύθερη βούληση. Η διαχείριση της εν τέλει είναι συνισταμένη της προσωπικής παιδείας και καλλιέργειας, είναι αποτέλεσμα του βαθμού αυτοσεβασμού που μας διακρίνει, απόρροια της ατομικής «περιρρέουσας ατμόσφαιρας» που μας περιβάλλει και που αντικαθρεφτίζεται στο βήμα και στο χώρο που μας παραχωρεί η «μηχανή».
Ο χρόνος και η ψυχή έννοιες εντελώς προσωπικές, έννοιες που δεν περιορίζονται αποκτούν μια διάσταση αντικειμενική, όταν εισέρχονται στην δημόσια σφαίρα, στο «μοίρασμα». Ένα «μοίρασμα» που η «μηχανή» εξαγωγής μιας αλλοιωμένης πραγματικότητας, καθημερινά, υπονομεύει με άδηλους και δόλιους τρόπους. Εντούτοις, η αλώβητη εμπλοκή μας είναι ζήτημα, ολοφάνερα, προσωπικής επιλογής και ανάλογη του «περιεχομένου» μας.

Μαρία Καρατζογιάννη