Η δημιουργία δημοτικού κολυμβητηρίου στο δήμο Ι.Π Μεσολογγίου, αποτελεί διαχρονική επιθυμία και ανάγκη των κατοίκων.
Η αδιαφορία και η ανεύθυνη στάση των ιθυνόντων όμως, τα τελευταία δύο χρόνια, δεν έχουν προηγούμενο..
Ήταν ένα έργο έτοιμο, με ώριμες μελέτες, με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, που δημοπρατήθηκε από την προηγούμενη δημοτική αρχή.
Από τις πρώτες ενέργειες που έκανε η παρούσα δημοτική αρχή, ήταν να διακόψει την εξέλιξη της πραγματοποίησης του κολυμβητηρίου με διάφορες προφάσεις και με την προοπτική ότι θα ετοιμάσει νέες μελέτες για νέο έργο.
Αυτή τη στιγμή θα είχαμε κολυμβητήριο και τώρα δεν υπάρχει ούτε μελέτη…
Είναι ένα θέμα όμως, που πονάει τους περισσότερους σε αυτή την πόλη, έμενα πολύ περισσότερο και από τον καθένα.
Θα σας παραθέσω την δική μου ιστορία εις διπλούν το έργο να επαναλαμβάνετε!
«Θυμάμαι τον εαυτό μου στην ηλικία των 12, είχα γραφτεί στον Ναυτικό όμιλο όπως και αρκετά παιδιά της περιοχής, και έκανα κολύμβηση, στο λιμάνι εκεί που είναι το σημερινό αλιευτικό καταφύγιο.
Οι προπονήσεις κυρίως ήταν το καλοκαίρι μου άρεσε πάρα πολύ, δεν ήθελα να χάνω ούτε μια προπόνηση. Οι συνθήκες βέβαια ήταν δύσκολες, θυμάμαι την τελευταία φορά πριν από κάτι αγώνες που μου στοίχησαν και την συμμετοχή μου, είχαμε πάει να κάνουμε προπόνηση και είχε τσούχτρες και ξαφνικά ένιωθα μέσα στο νερό περίεργα, βγαίνω έξω και είχα σχεδόν παντού σημάδια, ως ευαίσθητο ον, με έπιασε αλλεργία, η συνέχεια γνωστή.
Παρόλο που ήθελα να ξανά πάω, τελικά δεν πήγα ποτέ. Δεν θα μιλήσω για τα κλισέ, ότι είναι αδιανόητο σε μια τέτοια πόλη να μην υπάρχει κολυμβητήριο θα αναφέρω όμως το εξής, οι ιδιότητες του είναι ευεργετικές για όλους μικρούς μεγάλους ανήμπορους και μη. Όσες προσπάθειες και να έχουν γίνει πάντα κάπου χαλάει το γλυκό, κάπου κόβει, σε ποιο σημείο ακόμη δεν έχω συνειδητοποιήσει.
Ούτε θα αναφερθώ στην ιδιωτική προσπάθεια που κάποιοι έκανα, τουλάχιστον αυτοί προσπάθησαν. Απλά θα πω ότι σε όλες τις πόλεις τα κολυμβητήρια είναι δημοτικά! Σε ένα από τα πολλά φευγιά μου από την πόλη ήταν και η Καλαμάτα εκεί ως μητέρα πλέον αποφασίζω να γράψω τα παιδιά μου κολυμβητήριο 8 τότε και 5.
Η κόρη μου ετών 8 εξελίσσονταν σε ταλεντακι, ο μικρός ακολουθούσε. Μπήκε στην αγωνιστική ομάδα με πολλή όρεξη και συνειδητοποιημένη για την συνέπεια που απαιτούνταν. Προπονήσεις διπλές καθημερινές με πολύ κρύο αλλά και πολλή ζέστη. Με επιτυχίες και αποτυχίες. Με δυναμική σε όλα τα στυλ.
Δυστυχώς έπρεπε να επιστρέψουμε Μεσολόγγι, η απογοήτευση δεν άργησε να έρθει. Όφειλα σαν μητέρα να κάνω την προσπάθεια μου, σημειωτέον το κοντινότερο κολυμβητήριο στο Αγρίνιο, μίλησα με την ομάδα, βρήκα προπονητή και ξεκινήσαμε προπονήσεις.
Τελικά δεν κατάφερα να το συνεχίσω πάνω από 6 μήνες λόγω οικονομικών.
Και έφτασε η ώρα να ανακοινώσω την διακοπή, με μεγάλη μου θλίψη και πόνο ψυχής. Η δυσαρέσκεια στο πρόσωπο της εμφανής.
Έκανα προσπάθεια τότε να μιλήσω με κάποιον ο οποίος σήμερα έχει ενεργό ρόλο στη πόλη σημαντικό, μήπως και βρίσκαμε κάποια λύση με χορηγίες κλπ, η απάντηση ήταν απογοητευτική καθώς μπήκε για μια ακόμη φορά το προσωπικό του συμφέρον το εγώ του μπροστά στο «κοινό καλό».
Κυρίες και κύριοι της πολιτικής σκηνής αυτού του τόπου, είστε ανίκανοι να κρατήσετε τους νέους κοντά στο αθλητισμό, να παρέχετε στον καθένα αυτό που του αξίζει και του αναλογεί.
Διότι δεν είναι δυνατόν όλα τα παιδιά να είναι υποχρεωμένα να κάνουν κάτι που εσείς απλά θέλετε, γιατί πολύ απλά μέχρι εκεί μπορείτε.
Και εν ολίγης για να σας προλάβω σίγουρα υπάρχουν αρκετές ελλείψεις στις αθλητικές εγκαταστάσεις που χρήζουν άμεσης επέμβασης.
Υπάρχουν πολλά παιδιά τα οποία περιμένουν να δουν να παίρνει σάρκα και οστά «η ιδέα» του κολυμβητηρίου και είναι απαραίτητο όχι μόνο γιατί το λέω εγώ αλλά γιατί υπάρχουν αρκετά ταλέντα σε αυτή την πόλη και εσείς τα θάβεται!
Δήμητρα Βραχά
