Σεπτεμβρίου 29, 2020

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Θ. Μυλωνάς : «Ένα Θαύμα και μια κραυγή»

Για το Μουσείο άλατος και τα τελευταία δρώμενα στη Πόλη...

Ένα θαύμα που συντελείται σε μια υποβαθμισμένη θέση της πόλης. Όχι από Άγιο αλλά από ένα άνθρωπο που έχει καρδιά-ψυχή-όραμα. Σε σημείο που μεταμορφώνεται από μέρα σε μέρα από «ασχημόπαπο σε πρίγκιπα».                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            Σε μια περιοχή κλειστή απομονωμένη, με χαλάσματα, σκουριασμένα υπολείμματα άλλης εποχής. Ένας χώρος παραμελημένος, που δεν ήταν προσβάσιμος, παρότι πιο δίπλα βρίσκεται η μοναδική πλαζ της πόλης.          Συγκεκριμένα στην θέση των αλυκών της Τουρλίδας, που δεν παρουσιάζει χρόνια τώρα τίποτε το ελκυστικό. Εκεί υπήρχε ένα κουφάρι από στοιβαγμένες πέτρες κάποιας παλιάς χρήσης, που το εμφύσησε και του έδωσε ψυχή, ζωή, χαμόγελο. Ένας πραγματικός εργάτης της κοινωνίας μας.                                                                                                                                                                                                                      Ο ίδιος παλεύει να στήσει κάτι μοναδικό, πρωτότυπο, μια τουριστική ανάσα για τον τόπο, ένα ζηλευτό μουσείο. Ποιο είναι αυτό; «ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΛΑΤΟΣ», όπως το οραματίστηκε πολύ καλά εμπνευστής του. Ο ιδρυτής και του άλλου θαύματος της πόλης του κέντρου λόγου και τέχνης της ΔΙΕΞΟΔΟΥ. Είναι ο γνήσιος Μεσολογγίτης άξιος απόγονος του άλλοτε ποτέ στρατιωτικού και πολιτικού ηγέτη-αρχηγού της πόλης Θανάση Ραζηκότσηκα, των Ελεύθερων Πολιορκημένων. Όπως εκείνος προσέφερε τα πάντα από τη ζωή του για αυτή τη πόλη έτσι και ο ιδρυτής των καλύτερων κοσμημάτων της πόλης καθημερινά δίνει τα πάντα για να δώσει φως σε αυτή τη πόλη. Ποιος είναι αυτός; Είναι ο αγαπημένος σε όλους μας για τις εξαιρετικές εκδηλώσεις και όχι μόνο, που μας προσφέρει, ο γνήσιος Μεσολογγίτης Νίκος Κορδόσης.

Από το σκοτάδι όμως της πόλης ακούγεται και μια κραυγή. Πόση νάρκωση έχει επέλθει σε αυτή τη πόλη; Τελευταία γέμισαν τα ξενοδοχεία, τα σπίτια με «μουσουλμανικές μαντίλες». Τα τελευταία 200 χρόνια κυκλοφόρησε τέτοια μαντήλα στη ιερή Πόλη; Του χρόνου θα γιορτάσουμε εδώ με τους απόγονους των καταστροφέων της; Μπράβο μας!!!! Πόσο πονάει η ψυχή του Μεσολογγίτη που ο πρόγονός του σφαγιάστηκε από κάποιο πρόγονο ισλαμιστή;. Τότε που αυτή τη Πόλη μεταμόρφωσε σε μια άμορφη μάζα από χώμα αίμα και φωτιά;. Ποιο το νόημα του χαρακτηρισμού της πόλης ως Ιερής με ότι αυτό συνεπάγεται; Σε λίγο καιρό με την εσωτερική πολιορκία που υφίσταται θα κατακτηθεί και θα υποστεί ότι δεν υπέστη 5 χρόνια από το ‘21 ως το ‘26 με την εξωτερική πολιορκία, που το λιγότερο ήταν ο εξευτελισμός του σκλαβοπάζαρου. Τότε θα πρέπει να καταργηθεί η  λέξη «ΙΕΡΗ» που συνοδεύει το όνομα της Πόλης. Πόσο ακόμη θα κρατήσουν οι γιορτές Εξόδου; Θα τις καταργήσουν. Θα καταντήσει ένα ψαροχώρι με πανσπερμία χρωμάτων. Μήπως του χρόνου με τα 200 χρόνια πρέπει να σκεφτούμε να τα καταργήσουμε όλα; Πόσο θα παραμείνει αλώβητη για να διατηρήσει τον τίτλο της Ιερής; Τι έχουμε κάνει μέχρι τώρα και τι πρόκειται να κάνουμε; Να δεχτούμε την παγκοσμιοποίηση; Ήδη έγινε η πόλη μας ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα διακίνησης αλλοδαπών. Καθημερινά εμφανίζονται αλλοδαποί για την εγγραφή τους ως κάτοικοι της πόλης και παίρνουν σχετικά έγγραφα. Παρατηρείται μια πολύ εύκολη λύση για τους κυβερνώντες. Οι δομές που δημιουργούνται στη πόλη σε άλλες πόλεις αναγκάζουν τους αγανακτισμένους πολίτες να επαναστατήσουν.

Κανένας από τους αλλοδαπούς αυτούς δεν είναι πρόσφυγας ή μετανάστης.

Όλοι τους είναι λαθραίοι μετανάστες. Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο δεν είμαστε η πρώτη χώρα, όπου κατέφυγαν για την ασφάλεια της ζωής τους, από την εμπόλεμη κατάσταση της χώρας τους. Ούτε τους ζητήσαμε από την πρώτη χώρα έλευσης τους, που κυρίως είναι η Τουρκία (όπου πήραν δικαιωματικά άσυλο), να έλθουν εδώ ως μετανάστες. Ήλθαν παραβιάζοντας τα σύνορά μας. Γνωστή νομικά η θέση για ότι λαθραίο εισέρχεται τη χώρα μας. Χρησιμοποιείται και με έκπτωση από την κρατική εξουσία. Όλοι αυτοί οι λαθρομετανάστες όχι μόνο δεν χρησιμοποιούνται πουθενά , δεν προσφέρουν τίποτε, αλλά απολαμβάνουν και με αμοιβές, τις καλύτερες διακοπές της ζωής τους . Έχουμε φτάσει σε σημείο που Έλληνες πολίτες με αγανάκτηση με λένε «δεν θέλω να είμαι Έλληνας, θέλω να ζω σαν ένας λαθρομετανάστης στο Μεσολόγγι». Το μήνυμα «Άσε τους Μεσολογγίτες να κοιμούνται» καλά κρατεί. Που είναι το σθένος που διακατείχε όλο το λαό της πόλης, τότε το 1934, για την μη μεταφορά του ενός τρίτου του Εφετείου, δίκαιο αίτημα τότε, στο Αγρίνιο; Δεν είναι ρατσισμός να κρατήσουμε αυτή την Ιερή Πόλη, όπως την ονόμασαν οι παππούδες μας, μέσα από τα τείχη της καθαρή. Έξω από τα τείχη ας δημιουργήσουν όσες δομές θέλουν. Πόσο μακριά από εμάς είναι οι «θερμοπύλες»; Οι καμπάνες που χτυπάνε πότε θα μας ξεσηκώσουν από το καναπέ και το καφενείο; Ένα είναι σίγουρο. Δεν υπάρχουν για αυτά και για πολλά άλλα σοβαρά ζητήματα εμπνευσμένοι «ΗΓΕΤΕΣ με συνεργάτες» για την πόλη. Και όσοι πέρασαν μέχρι σήμερα, δυστυχώς, δεν είχαν, τουλάχιστον, ούτε αυτιά. Που είναι η Μητρόπολη; Τούτη η Πόλη εκτός από την τεράστια Ιστορία της, που από τη θυσία της αναγεννήθηκε η Ελλάδα, είναι προικισμένη από τη φύση και ευλογημένη από τον Θεό. Τι φταίει όμως και δεν τραβάει μπροστά; Είναι η μοναδική πόλη στο κόσμο που εδώ και 200 χρόνια παραμένει με 12.000 κατοίκους. Τώρα θέλει με τους καταστροφείς της να μεγαλώσει; Τα Τρίκαλα ποια η φυσική προίκα, που έχουν και έχει γίνει μια πρωτοπόρα πόλη στην Ευρώπη; Συγκριτικά καμία. Κάποτε πρέπει εδώ να συνταχθούμε σε μια σταυροφορία.

Θεόδωρος Μυλωνάς