Δεκεμβρίου 06, 2020

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Φωτεινής Τσιτσώνη-Καβάγια: Ξετυλίγοντας του χρόνου τη χρυσή κλωστή, Μνήμη Πολυτεχνείου

Πάνε πια τόσα χρόνια… 47 από τότε! (17 του Νοέμβρη 1973-17 του Νοέμβρη 2020)

Η σκέψη πετάει πίσω, στην παγωμένη άσφαλτο της πόλης. Στων δακρυγόνων την ομίχλη!

Χέρι χέρι κρατιούνταν όλοι, με γροθιές υψωμένες και φώναζαν και προχωρούσαν…

Πολλοί θυμούνται… Πάνε πια τόσα χρόνια….

…Ύστερα, το φοβερό μούγκρισμα της μηχανής, το «τραγούδι» της ερπύστριας… Η βουή του κόσμου…Το αγκάλιασμα του τανκ και της πόρτας…

 

17 του Νοέμβρη 1973!

 

Εθνικόν Μετσόβιον Πολυτεχνείον!

Ιδρύθη επί Όθωνος, το 1836.

Και ποιος θα το’λεγε πως το Νοέμβρη του’73, μες στο σκοτάδι της τυραννίας

Θα γινόταν φλόγα,

Θα γινόταν Μεσολόγγι και Ζάλογγο,

Θα γινόταν σύμβολο της Ελλάδας…

Και έγινε το Πολυτεχνείο ένας ναός, να τραγουδήσει ο λαός,

Τρανό προσκυνητάρι!

Το αίμα πότισε τη Γη,

να βγουν λουλούδια την αυγή για κάθε παλικάρι!

…Κι εκεί, τότε, στου χρόνου τ’αλώνι, πάλεψαν το σίδερο κι η καρδιά…

Πάλεψαν ώρες πολλές, πολλές!...

Κι έφτασε η νύχτα εκείνη κόκκινη και κόκκινη κι η αυγή…

Και …ξημερώνοντας Σάββατο, 17 Νοέμβρη, τα τανκς κατευθύνονται μέσα στη νύχτα προς το Πολυτεχνείο.

Προορισμός τους, ο χώρος συγκέντρωσης των φοιτητών. Ποια παιδιά σημαδεύουν;

Και ξάφνου, ένας ήχος παράξενος κι ανατριχιαστικός. Είναι η πύλη, που πέφτει δίχως να υπολογίσει τους φοιτητές που κρέμονται πάνω της!

Αυτά δεν τα φαντάστηκε κανείς… Συνέβησαν! Γι’ αυτό και η νύχτα εκείνη έμεινε βαθιά χαραγμένη στη μνήμη όλων μας!

Ωραία παιδιά, με τα μεγάλα μάτια

Σαν εκκλησιές χωρίς στασίδια,

Θα’ρχεται η άνοιξη στον τύμβο της νιότης σας να σκορπά λουλούδια και χαμόγελα,

θα τραγουδήσει ο Γιάννης Ρίτσος.

Θα’ρχεται ο Ήλιος βασιλεύοντας να τον στεφανώνει με τις πορφύρες του.

Θα’ρχεται η αυγή με τ’αργυρά της δάκρυα κι η Πούλια με τ’ασήμια της.

Κι η νύχτα θα παίρνει τη φωνή σας: «Εδώ Πολυτεχνείο!».

Το Πολυτεχνείο είναι η Ελλάδα,

Μαραθώνας και Θερμοπύλες,

Μεσολόγγι και Δραγατσάνι,

Εννιακόσια σαράντα και Εθνική Αντίσταση.

Είναι ο Νοέμβρης της Αθήνας,

Κι ο λαός, που προχωρεί ακούραστος στους δρόμους, που σημάδεψε το αίμα,

Που βγάζει στη λευτεριά και τη Δημοκρατία.

Ζήτω η γενιά του Πολυτεχνείου!

 

 

Της Φωτεινής Τσιτσώνη-Καβάγια