Λοιπόν, αυτήν’ η Δημοτική Ομάδα Ρίγανη (όσην’ έχ’ απομείν’ δηλαδή) έχ’ βαλθεί να μας μπουκώσ’ με υπερδόσεις πολιτισμού.

Θα μ’ πείτε, αφού το ’χνε οι άνθρωπ’. Τόσα χρόνια άγνωστ’ στον τόπο, μ’ αυτό ασχολούντανε. Εμείς δεν το ξέραμε. Έχ’νε μεγάλ’ εμπειρία ούλοι τ’ς! Απ’ τον Αχελώο μέχρι τον Εύηνο, έχ’νε φάει τα μπάρια με το κ’τάλ’. Τα «πολιτιστικά κέντρα», ντε, κατά το σ’χωρεμένο το Γιαννόπουλο, τ’ Πασοκ. Και τώρα με τα σόσιαλ, εκεί να δεις σέλφι και ζωντανές μεταδόσεις! Παίρ’νε και το ραπάνα μαζί, π’ δεν είχε βγει ποτέ απ’ το γραφείο τ’, και μοστράρ’ με αιθέριες υπάρξεις, κολλ’τές φίλες τ’ς ωραίας, μπα και πάρ’ κάνια ψήφο απ’ τ’ νύχτα. Κούνια …ορεινή π’ σε κούναγε!!

Πάνε όμως πακέτο και σε εκδηλώσεις πραγματικού πολιτισμού, όπως αυτήν’ στ’ Νομαρχία, για τ’ν Πρώτ’ Πολιορκία τ’ Μεσολογγίου. Πιάσανε πρώτ’ σειρά (επίσημ’ γαρ) και περιμένανε ν’ ακούσ’νε απ’ τα γνωστά, αυτά π’ ξέρ’νε αυτοίν’. Όταν άρχισαν τα δύσκολα, το γύρ’σανε σ’ αυτό π’ ξέρ’νε καλύτερα. Με μεγάλ’ ασέβεια προς τ’ς επιστήμονες π’ μίλαγαν, έπαιζαν με τα κινητά τ’ς, τράβαγαν φωτογραφίες και τ’ς ανέβαζαν στα σόσιαλ, για να δηλώσ’νε πως ήταν εκεί, μην τυχόν και δε τ’ς πάρουμε χαμπάρ’. Ο μεγάλος, πρώτος-πρώτος με το κινητό τ’, δήλωνε τ’ μπαρουσία τ’ (είχε και μεγάλα γράμματα και το κράταγε και μακρυά για να βλέπ’) στ’ς πολυπληθείς φαν τ’ φέισμπουκ. Η ωραία είχε δύο κινητά, μάλλον το ένα για τ’ μέρα και τ’ άλλο για τ’ νύχτα, κι έστελνε αβέρτα. Τράβαγε φωτογραφίες, έκανε λάιβ (τα ’μαθα κι εγώ, θέλω δε θέλω) αλλά είχε κλείσ’ τ’ φωτεινότητα τ’ κινητού, για να μη φαίνεται από μακρυά τι κάν’ (έμπειρ’), κι όλο χαμογέλαγε, ακόμα και στο Δεσπότ’.

Η Βέφα κουράστ’κε γρήγορα απ’ τ’ς πληροφορίες π’ άκ’γε και το ’ρ’ξε κι αυτήν’ στο κινητό. Ε, έχει κι αυτήν’ φαν κλουμπ, τι τζάμπα τα παλτά, το πλατινέ μαλλί, οι επώνυμες τσάντες, οι οδηγίες με υψωμένο δάχ’λο;

Ο Σαΐν’ς μόνο στάθ’κε στο ύψος τ’. Ασχέτως με το πόσα κατάλαβε, έκατσε σοβαρός μέχρι το τέλος, χωρίς να αγγίξ’ ούτε μια φορά το κινητό τ’.

Κι εκεί π’ αναρωτιόμ’να διάφορα, ακούω πως ένα περιοδικό, π’ τυπώσαν οι διοργανωτές και μας το μοίρασαν στ’ν είσοδο, το  πλήρωσε ο Δήμος και θα το μοιράσ’νε, λέει, και στα σχολεία.

Μπράβο γαλοντόμος, σκέφτ’κα εγώ. Αλλά όταν άρχισα να το ξεφ’λλίζω, ανακάλ’ψα πως ένας απ’ τ’ς αρθρογράφ’ς ήταν η γ’ναίκα τ’ Καίσαρα. Ε, πέστο πουλάκι μ’, κι είπα κι εγώ η κ’ρούνα, πώς σ’ έπιασε ο καημός! Κι απ’ ό,τ’ ξέρω, δε σε πιάν’ συχνά μ’ άλλα περιοδικά. Έ’εις καβούρια στ’ τζέπ’. Αλλά μήπως τα ’βαλες απ’ τ’ δ’κιά σ’; Μοναχός αποφασί’εις, μόνος σ’ τα φκιάν’ς. Μπορεί να σε βοηθάει κι ο …μέντωρ τ’ πολιτισμού, π’ όχ’ κι αυτός σοβαρή άποψ’, ή ακόμα-ακόμα κι ο μέγιστος τ’ς κοινής ωφέλειας. Στο περίπου δηλαδή, όχ’ ακριβώς, σαν τα έξοδα των χριστουγεννιάτ’κων εκδηλώσεων. Περίπου 56 χιλιάδες «και κάτι ψιλά», που ’λεγε κι ο Ζαμπέτας. Τύφλα να ’χ’ η ανατροπή, η διαφάνεια, το ν’κοκύρεμα, που υποσχέθ’κες στον κόσμο.

Πολιορκείς για τρίτ’ φορά το Μ’σολόγγ’ και τα περίχωρα τ’. Μας έπνιξε η μπόχα τ’ς τιμιότητας. Έ’εις καταντήσ’ επικίνδυνος πλέον.

Τα ’εις βάλ’ μ’ ολ’νούς. Όλ’ είναι εχθροί σ’ και σ’ επιβουλεύονται.

Ό,τ’ σ’ καρφωθεί στο κεφάλι σ’ θα το κάν’ς, ο κόσμος να χαλάσ’. Σε βρίζ’ όλος ο κόσμος κι εσύ νομί’εις πως σε δοξάζ’νε. Ξέρ’ς τι κρότο θα κάν’ς, όταν πέ’εις απ’ το θρόνο σ’; Κτούμπουουου!!

Πρέπ’ όμως να παραδεχτώ το Δέσποτα για τ’ κ’βέντα και τ’ μπρότασ’ πο ’κανε, για μόνιμ’ επιτροπή Εορτών Εξόδου, κάτ’ που όλ’, όσοι πονάνε τον τόπο μας, το κ’βεντιάζ’νε μεταξύ τ’ς. Έχ’ φκιάξ’ όμως, Δέσποτα μ’, τέτοια επιτροπή. Είσαι ξένος και δεν το ξέρ’ς. Είναι η επιτροπή των «Επιφανών Μεσολογγιτών», π’ οχ’ βγάλ’ μανιφέστα και έχ’ κάν’ τ’ κόσμ’ τ’ς προτάσεις. Ναι, ζήτα τ’ να στ’ς στείλει στο γραφείο σ’, να τ’ς γνωρί’εις από κοντά. Μη κ’τάς π’ κούναγε το κεφάλι τ’ επιδοκιμαστικά, όταν τ’ τα ’λεγες. Δεν το θ’μάται, γιατί έχ’ πολλά πράματα στο κεφάλι τ’. Πόσα να χωρέσ’ κι αυτό;…