Οι άνθρωποι είναι χαμένοι και βυθισμένοι, είτε στην προσωπική ευτυχία τους, είτε στη δυστυχία τους. Δεν αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα, δεν κατανοούν την ουσία. Δε διαβάζουν, δε μορφώνονται, δε βλέπουν ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Απλά φωνασκούν και βολεύονται. Η ιστορία έχει αυτήν την τάση της επανάληψης … έτσι έχει η κατάσταση.                               

Θυμήσου τους εμφύλιους ανάμεσα στους πολίτες. Όχι, δεν ήταν οι ισχυρότεροι μεταξύ ομοεθνών, αλλά φιλοξενούμενων εσωτερικών και εξωτερικών μεταναστών.  Όλα κάπως έτσι άρχισαν και αρχίζουν! Οι αποικίες που δημιουργούνται σε διάφορες πόλεις της γης, θέλουν έλεγχο, κανόνες και νόμους. Πρέπει να φροντίσεις για την προσαρμογή τους στην κοινωνία, να έχουν τις παροχές που τους αναλογούν αλλά και να τιμωρούνται όταν δεν τηρούν τους νόμους. Να αντιληφθούν ότι υπάρχουν δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις.

Αδιαμφισβήτητα, το ιδανικό σενάριο θα ήταν οι άνθρωποι να μην αναγκάζονται να φεύγουν κατατρεγμένοι από τη χώρα τους, να μην υπάρχουν ανθρώπινες απώλειες. Δυστυχώς όμως, τα ιδανικά σενάρια είναι φτιαγμένα και για ιδανικά μυαλά και ιδανικές συνθήκες.                                                                                                                                                                  

Έχοντας τη δεδομένη στιγμή μια εμπόλεμη χώρα, θα πρέπει «οι υγιείς δυνάμεις του κόσμου» που δεν αναμιγνύονται, να απορροφούν όλους αυτούς τους ανθρώπους, που βρίσκονται στη δύσκολη θέση, ώστε να μπορέσουν να αρχίσουν τη ζωή τους πάλι από την αρχή. Υψίστης σημασίας είναι η εξασφάλιση γενικής αποδοχής από τις ευρύτερες τοπικές κοινωνίες, που καλούνται να φιλοξενήσουν μετανάστες. Καλά τα κονδύλια, όμως θα πρέπει να δύνασαι να τους υποδεχτείς.

Να υπάρχουν δηλαδή οι απαραίτητες υποδομές με ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης για την προσωρινή παραμονή τους, έως ότου δοθεί μόνιμη λύση στο μαρτύριό τους.

Μόνο όταν οι κάτοικοι των τοπικών κοινωνιών νιώσουν ότι «δεν παλεύουν μόνοι και ξεχασμένοι από τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης και του κόσμου» και νιώσουν ασφάλεια, θα αποδεχτούν το αύριο που τους ξημερώνει.

Ηγέτης δεν είναι ο ανώτερος κάθε χώρας μόνο, είναι και μίας πόλης, ενός χωριού, ενός σχολείου, μιας τάξης, μιας υπηρεσίας, μιας ομάδας! Ο ηγέτης εμπνέει, ο ηγέτης οργανώνει, ο ηγέτης διοικεί και διορθώνει, μα πάνω από όλα ακούει και προλαμβάνει. Ο ηγέτης είναι το πρότυπο και τα πρότυπα έχουν μορφή όταν πρέπει απηνή (ακατάδεχτος) και όταν χρειαστεί προσηνή (καταδεχτικός)!!! Να ξέρετε, δεν καλύπτονται όλα κάτω από το «χαλάκι». Κάθε κατεργάρης επιτέλους να καθίσει στο πάγκο του.

Δήμητρα Βραχά