20 Ιουλίου. Γιορτάζει ο Άγιος των βουνών, ο μεγάλος και σεβαστός Άγιος, ο βιβλικός προφήτης, που τον γνωρίζουμε μέσα από τις διηγήσεις της Αγίας Γραφής.

Μια μορφή γεμάτη από φως, που κατοικεί στις βουνοκορφές, κυριαρχεί στη φύση και κατά το λαό φέρνει ή διώχνει τις βροχές.

Το όνομά του ταυτίζεται με τον Ήλιο, Ήλιος - Ηλίας.

Όπως, όταν ανατέλλει ο ήλιος, ανεβαίνει λαμπρός απ’ τις κορυφές και φωτίζει τις κορυφές των βουνών, έτσι και ο Άγιος Ηλίας φωτίζει τις κορυφές των βουνών, όπου λατρεύεται και όπου υπάρχουν τα μικρά και ολόασπρα εκκλησάκια του.

Θεωρείται έφορος της βροχής, των βροντών και των κεραυνών. Πολλές κορυφές των ελληνικών βουνών έχουν το όνομα του Αη-Λια, όπου την ημέρα της γιορτής του σκαρφαλώνουν εκεί οι ευλαβείς προσκυνητές, ανάβουν φωτιές και τιμούν τον Άγιο.

Στη γιορτή του, επίσης, αυτή τη μέρα γίνονται προγνώσεις για τον καιρό όλου του χρόνου, που, ανάλογα με το πώς θα είναι η μέρα αυτή, θα ’ναι και ο επερχόμενος χειμώνας βαρύς ή το αντίθετο!

Το γεγονός πως ο Άγιος λατρεύεται αποκλειστικά πάνω στις κορυφές, ο λαός το εξηγεί με διάφορους τρόπους, όπως και με την εξής παράδοση:. Λέει, λοιπόν Ο Αη-Λιας ήταν ναύτης και, επειδή έπαθε πολλά στη θάλασσα και πολλές φορές κόντεψε να πνιγεί, βαρέθηκε τα θαλασσινά ταξίδια και αποφάσισε να πάει σε μέρος που να μην γνωρίζουν τι είναι η θάλασσα και τα καράβια. Έβαλε, λοιπόν στον ώμο του το κουπί του και βγήκε στη στεριά και όποιον μπροστά του απαντούσε, τον ρωτούσε να του πει τι είναι αυτό που βαστάει. Όσο, λοιπόν, του απαντούσαν πως είναι κουπί, τραβούσε ψηλότερα, ώσπου, έφτασε στην κορυφή ενός βουνού, όπου ρωτούσε τους ανθρώπους που έβρισκε κοντά του τα ίδια, μέχρι, που κάποια στιγμή του απάντησαν πως είναι ξύλο. Τότε κατάλαβε πως αυτοί, εκεί επάνω δεν είχαν δει ποτέ τους κουπί και θάλασσα, κι έμεινε εκεί μαζί τους για πάντα!.

Ο Άγιος Ηλίας λίγο πριν πεθάνει, πήρε το μαθητή του Ελισσαίο και τράβηξαν για την αντίπερα όχθη του Ιορδάνη ποταμού, που, αμέσως τα νερά του χωρίστηκαν κι έγινε στεριά, για να περάσουν, ενώ, στη στιγμή ένα πύρινο άρμα κατέβηκε απ’ τον ουρανό και τον πήρε. Έτσι έγινε η ανάληψή του.

Ένα μικρό ξωκλήσι του Αγίου, βρίσκεται στην Καρύτσα, ένα μικρό χωριό στην πλαγιά του Αράκυνθου.

Για να φτάσεις ως εκεί, ακολουθείς μια φιδίσια διαδρομή μες στο βουνό, που μοιάζει λες με καταπράσινη θάλασσα η αδιάκοπη βλάστησή του, με τις στενές ρεματιές και τα γάργαρα νερά τους, τους φουντωτούς θάμνους και τα μικρά αγριολούλουδα, τους παχιούς ίσκιους, τη διάχυτη μυρωδιά της ανθισμένης ρίγανης και την εξαίσια θέα!

Αλλού, κορμοί κουφαλωμένοι, αγκαλιασμένοι με τον κισσό, και μέσα απ’ αυτούς μπορεί να δεις να ξεπετάγεται κάποιο μικρό σκιουράκι. Πιο κει στη διαδρομή σου, ίσως συναντήσεις κι ένα μικρό αλεπουδάκι με ανήσυχο βλέμμα και βήμα βιαστικό, που έχει χάσει το δρόμο του στο δάσος και στη μέση του δρόμου μια μικρή χελωνίτσα με το χαρακτηριστικό της αργό βήμα, που «βιάζεται» να συναντήσει το λαγό του παραμυθιού… Κι όλα αυτά δείχνουν πως ίσως ακόμα το όλο οικοσύστημα του δάσους είναι στην περιοχή απόλυτα υγιές!

Ξηραίικα, Κάτω και Άνω Κουδούνι, Καρύτσα, Αη-Λιας…

Πολύ πιο πάνω από τα σπίτια του μικρού χωριού, στην κορυφή του λόφου, ξεπροβάλλει το μικρό ξωκλήσι. Ολόγυρά του μια μικρή αυλίτσα, μια βρύση με γάργαρο νεράκι, ένα γύρω δέντρα, άλλα μεγαλύτερα, άλλα μικρότερα, θάμνοι με όλες τις ποικιλίες της βλάστησης, στην απεραντοσύνη των τόνων του πράσινου!

Εκεί τιμάται από τους ευλαβείς προσκυνητές ο Άγιος Ηλίας, ο άγιος των βουνών, προστάτης της περιοχής αλλά και όλων μας!!