Είναι γνωστή η δυσανεξία των κυβερνώντων για κάθε τι  καινούργιο και προοδευτικό (εν έτη 2020), που να ξεφεύγει  από τον συντηρητισμό προηγούμενων δεκαετιών (τουλάχιστον από την 10ετία του 1960) που είχε παγιωθεί  ένα απαράδεκτο εκπαιδευτικό σύστημα, στα μέτρα τού μετεμφυλιακού κράτους, με κύριο ιδεολόγημα το γνωστό τρίπτυχο «ΕΛΛΑΣ-ΕΛΛΗΝΩΝ–ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ», με ότι αυτό σήμαινε για την ορθή και ουσιαστική μόρφωση και διαπαιδαγώγηση των νέων.

Σήμερα με τις απαράδεκτες τροπολογίες τής κ. Κεραμέως, εκτός από την απαράδεκτη υποβάθμιση γνωστικών αντικειμένων (κοινωνικών επιστημών, καλλιτεχνικών μαθημάτων κλπ.) επανέρχεται και η επαίσχυντη  αναγραφή τής διαγωγής (!!) των μαθητών-τριών στους τίτλους σπουδών, με την αξιολόγηση τής συμπεριφοράς τους εντός και εκτός σχολείου….και μάλιστα «με πράξεις ή παραλείψεις».

Αναγραφή πού είναι αναμφισβήτητα βέβαιο ,ότι δεν εξυπηρετεί  κάποιο θεμιτό και νόμιμο σκοπό, που αφορά το δημόσιο συμφέρον και την κοινωνία : οι τίτλοι σπουδών είναι λογικό, ως δημόσια έγγραφα να πιστοποιούν, να αποδεικνύουν την ολοκλήρωση κάποιων σταδίων εκπαίδευσης και τίποτε παραπάνω.

Τώρα πλέον οι τίτλοι σπουδών, δεν θα θεωρούνται μόνο αποδεικτικά έγγραφα φοίτησης και περαίωσης σπουδών, αλλά θα δημοσιοποιούν χωρίς κανένα νόμιμο δικαίωμα  προσωπικά δεδομένα των μαθητών, σε αντίθεση με τις ρυθμίσεις του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, με απροσδιόριστες συνέπειες (οικογενειακές και κοινωνικές) για τον κάτοχό τους, που θα πορεύεται με αρνητικό πρόσημο σε όλη την μετέπειτα ζωή του, αφού η «καλή» ή η «μεμπτή» διαγωγή, αντί της «εξαιρετικής» θα οδηγεί μοιραία στην διά βίου καχυποψία, τον ανεπίτρεπτο στιγματισμό και την δυσμενή αξιολόγηση των νέων σε κάθε επαγγελματική δραστηριότητά τους. Και σαν να μην έφτανε αυτό έχουμε και την επαναφορά ως ……. σύγχρονου(!!) εκπαιδευτικού μέτρου-συνετισμού, τίς πολυήμερες αποβολές.

Τίς παραπάνω ρυθμίσεις το Υπουργείο στην αιτιολογική έκθεση τις θεωρεί…..«αμιγώς παιδαγωγικά μέτρα, πού συνάδουν με τον παιδευτικό ρόλο του σχολείου » !!!. Και βέβαια  συνάδουν με τον «παιδευτικό» ρόλο τού σχολείου, αλλά όχι με την αρχαιοελληνική σημασία τού όρου, αλλά με την τρέχουσα σημερινή σημασία του, δηλαδή της τρομοκράτησης, της καταπίεσης, του εκφοβισμού και της εξάρτησης του μαθητή από κάθε συντηρητικό, προβληματικό και εμμονικό μέλος του πειθαρχικού συμβουλίου , που θα καλείται να κρίνει με τα δικά του κριτήρια ,όχι μόνο την σχολική, αλλά και την εξωσχολική συμπεριφορά των παιδιών μας και τίς τυχόν ….παρεκκλίσεις της  και με «πράξεις ή παραλείψεις» (!!!) .

Για την σωστή ανατροφή και συμπεριφορά των παιδιών μας, υπεύθυνοι είμαστε οι γονείς πού θα υποστούμε και τις τυχόν αρνητικές συνέπειες και κανένα πειθαρχικό συμβούλιο ή υπουργική απόφαση, δεν μπορεί να υποκαταστήσει το ρόλο αυτό .Είναι προφανές, ότι επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά ότι η σοβαρότητα απέχει πολύ λίγο από την γελοιότητα, αλλά και την γνωστή ρήση ότι η βλακεία είναι προφανώς ανίκητη.

 Η γενιά μου στην ιστορική «ΠΑΛΑΜΑΙΚΗ» (δεκαετία τού ’70 και μεταπολίτευση) βίωσε – ευτυχώς τίς τελευταίες - αντιεκπαιδευτικές, αντιδημοκρατικές (έως φασίζουσες) συμπεριφορές του «παιδαγωγικού» ρόλου του σχολείου και κάποιων καθηγητών, με διώξεις, αποβολές, με την διαγωγή «κοσμία» για ασήμαντες αιτίες για εξωσχολικές, πλην φυσιολογικές συμπεριφορές (κινηματογράφος, παραβίαση  βραδινής απαγόρευσης κυκλοφορίας μετά τις 9 κλπ.) αλλά  και ατομικές στάσεις πού αφορούσαν την προσωπικότητα και τα πιστεύω τού κάθε μαθητή, όπως η άρνηση να παρελάσει, η άρνηση τού υποχρεωτικού εκκλησιασμού και τού κατηχητικού, οι διαμαρτυρίες με αποχές και πορείες ,η δημοσιοποίηση των πολιτικών του απόψεων κλπ.

Είναι βέβαιο ότι η υπουργός και οι αρμόδιοι «παιδαγωγοί» τού Υπουργείου, δεν μπορούν να αντιληφθούν ,ότι μια σύγχρονη κοινωνία πού θέλει να προχωρήσει μπροστά, πρέπει να δίνει ουσιαστική μόρφωση και τον απαραίτητο πνευματικό εξοπλισμό στους μαθητές, να έχει πρώτιστο μέλημά της την ανάδειξη υπεύθυνων και δημοκρατικών πολιτών πού θα μπορούν να αντιμετωπίσουν κριτικά την κοινωνία με την ενεργό συμμετοχή τους σε όλες τις εκφάνσεις τής δημόσιας ζωής, πού θα συνεργάζονται χωρίς αγκυλώσεις και εμμονές με τούς συνανθρώπους τους, σεβόμενοι την διαφορετικότητα τού καθενός, τις διαφορετικές θρησκευτικές και πολιτικές πεποιθήσεις, και θα αγωνίζονται πάντα για μια καλύτερη κοινωνία.

Αλλά ίσως να ισχύει αυτό πού είχε πει - ο κάθε άλλο παρά αριστερός - μέγας Μάνος Χατζηδάκης : «….δεν είναι συμφέρον κανενός κράτους να παρέχει ουσιαστική παιδεία ,να δημιουργεί ελεύθερους πολίτες, γιατί τελικά είναι επικίνδυνοι για το ίδιο το κράτος…».

Μάριος Παπαθεοδώρου Δικηγόρος

Μεσολόγγι   18-6-2020