Η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Οκτωβρίου και καθιερώθηκε από την UNESCO το 1994, για να τιμήσει το έργο των εκπαιδευτικών σε όλο τον κόσμο, υπενθυμίζοντας τη σημασία της εκπαίδευσης για την κοινωνική πρόοδο.

 

Το έργο κάθε εκπαιδευτικού είναι δύσκολο και εξαιρετικά πολύτιμο. Δεν είναι απλώς μετάδοση γνώσεων — είναι έμπνευση, καθοδήγηση και διαμόρφωση ανθρώπων. Κάνεις κάτι που αφήνει αποτύπωμα ζωής.

 

Κάθε χρονιά, σκέφτομαι, ότι, μετά την οικογένεια φυσικά, πίσω από κάθε παιδί, που ονειρεύεται, εξερευνά, μαθαίνει, αποκτά γνώση και σχεδιάζει ένα μέλλον, βρίσκεται ένας δάσκαλος ή καθηγητής.

Το έργο του εκπαιδευτικού δε μετριέται μόνο με διδακτικές ώρες ή σχολικά εγχειρίδια. Είναι η καθημερινή παρουσία, η ακρόαση, η υπομονή, το χαμόγελο που στηρίζει, η λέξη που ενθαρρύνει, η ματιά που καταλαβαίνει. Είναι η επιμονή να διδάσκεις ακόμα κι όταν λείπουν τα βασικά — υποδομές, σταθερότητα, στήριξη.

 

Η  προσφορά των εκπαιδευτικών παραμένει ανεκτίμητη. Η σημερινή μέρα δεν είναι μόνο για γιορτή. Είναι και μια ευκαιρία για αναγνώριση, για σεβασμό, αλλά και για διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών, ιδιαίτερα για εκείνους που κρατούν την εκπαίδευση ζωντανή από θέση αβεβαιότητας.

 

Η επαφή με τα παιδιά, σε αναζωογονεί. Γίνεσαι συμμέτοχος στη χαρά, στην πρόοδο, στην εξέλιξη τους, τους δίνεις τα απαιτούμενα εφόδια για να ανοίξουν τα φτερά τους, τους μαθαίνεις πως να σκέφτονται, αλλά όχι τι να σκέφτονται. Χρέος σου να αποκτήσουν τη δική τους φωνή και να χαράξουν τη δική τους πορεία, με θάρρος και πίστη στον εαυτό τους.

Είμαι εκεί κάθε μέρα, προσπαθώντας να είμαι όχι μόνο καθηγήτριά τους, αλλά ψυχολόγος, σύμβουλος, στήριγμα, ακόμα και γονιός, όταν χρειάζεται.

 

Οι δυσκολίες για έναν εκπαιδευτικό σήμερα είναι πολλές: ελλείψεις προσωπικού, υπερβολικά προγράμματα, γραφειοκρατία, ψυχολογική και συναισθηματική πίεση, ανεπαρκής στήριξη από την πολιτεία, έλλειψη υποδομών σε απομακρυσμένες περιοχές, συχνές καθυστερήσεις προσλήψεων, διαβίωση σε περιοχές με υψηλό κόστος και ανύπαρκτη στέγαση, ψυχική και σωματική εξουθένωση.

 

Πολλές φορές νιώθουμε αόρατοι. Κι όμως, κρατάμε όρθια την εκπαίδευση. Ειδικά, οι αναπληρωτές, Εκπαιδευτικοί με τον ίδιο ζήλο, τα ίδια προσόντα, την ίδια αγάπη για τα παιδιά — αλλά με καμία βεβαιότητα για το αύριο.

 

Άνθρωποι που μετακομίζουν κάθε Σεπτέμβρη, που φτιάχνουν “προσωρινές” ζωές σε νησιά και δυσπρόσιτες  περιοχές, που εργάζονται με όλη τους την ψυχή, χωρίς να ξέρουν πού θα βρίσκονται του χρόνου τέτοια μέρα.

 

 

 

Κλείνω με ένα μήνυμα προς τους συναδέλφους μου:

 

Μην σταματάτε να ονειρεύεστε και να αγωνίζεστε. Γιατί, όσο εσείς παλεύετε μέσα στις αίθουσες, οι μαθητές σας, βλέπουν το φως. Και αυτό το φως κάποια μέρα θα γίνει φωνή.

 

Ας απαιτήσουμε μια εκπαίδευση που θα τιμά πραγματικά εκείνους που τη στηρίζουν με τη ψυχή τους.

 

Χρόνια πολλά σε όλους εσάς που κάνετε τον κόσμο λίγο πιο φωτεινό, γιατί αν σωθεί το παιδί, υπάρχει ελπίδα!

 

 

 

 

 

  

  Μαριάννα Ρόμπολα 

 

  Φιλόλογος- ΜΑ Creative Writing

  Πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια ενηλίκων ΕΟΠΠΕΠ