Ήταν μια ήσυχη Τρίτη στη λαϊκή αγορά, όπου οι φωνές των πωλητών και το πολύχρωμο πλήθος δημιουργούσαν μια ζωντανή εικόνα της καθημερινότητας. Οι άνθρωποι περπατούσαν ανάμεσα στους πάγκους, αναζητώντας ό,τι χρειαζόταν, συζητώντας, δοκιμάζοντας και επιλέγοντας.
Καθώς προχωρούσα στον διάδρομο με τα ρούχα, το βλέμμα μου έπεσε ξαφνικά σε μια παρέα που ξεχώριζε ανάμεσα στον κόσμο. Ένας κύριος σε αναπηρικό καροτσάκι, που χειριζόταν ο ίδιος με σταθερή επιδεξιότητα, συνοδευόταν από τέσσερα ή πέντε άτομα. Πλησίαζαν αργά, με μια ηρεμία που αντιπαραβαλλόταν με τη φασαρία γύρω τους. Ένα μικρό καφέ σκυλάκι, τους ακολουθούσε πιστά, έχοντας τα αυτιά του τεντωμένα στην κάθε λέξη τους. Μιλούσαν τη δική τους μοναδική διάλεκτο, κι έτσι δεν κατάλαβα τι έλεγαν, παρά μόνο όταν συζητούσαν στα ελληνικά.
Δίπλα στον κύριο περπατούσε ένα κοριτσάκι, που του μιλούσε ασταμάτητα με μια φωνή γεμάτη ελπίδα και ανυπομονησία:
– Λες να βρούμε;
– Είμαι σίγουρος, ναι, θα βρούμε! απάντησε εκείνος με ήρεμη πεποίθηση.
– Όλο κουρτίνες βλέπω και πιτζάμες. Πουθενά δεν βλέπω άσπρο πουκάμισο.
– Συνεχίζουμε πιο κάτω, της είπε.
Ο κύριος κυλούσε το καροτσάκι του με υπομονή από πάγκο σε πάγκο, αναζητώντας το κατάλληλο πουκάμισο. Η μικρή κοιτούσε γύρω της με ανυπόμονη ματιά, ενώ η φωνή της έμοιαζε να γεμίζει το χώρο με μια απλή, αλλά βαθιά αγωνία.
«Ποιος πάγκος άραγε να έχει πουκάμισο για την παρέλαση;» μονολογούσε η μικρή, σαν να συνομιλούσε με τον εαυτό της.
– Να ρωτήσουμε αυτόν, είπε ο κύριος, δείχνοντας έναν πάγκο με διάφορα ρούχα.
Έπειτα από αρκετό ψάξιμο, και αφού για λίγο χάθηκαν από τα μάτια μου καθώς συνέχιζα τα δικά μου ψώνια, γύρισα και τους είδα ξανά. Το κοριτσάκι κρατούσε στα χέρια της το πουκάμισο που έψαχνε. Το πρόσωπό της έλαμψε, κι άρχισε να χοροπηδάει από χαρά και περηφάνια.
Δεν άντεξα την επιθυμία να την πλησιάσω και να της χαμογελάσω. Μου ανταπέδωσε ένα ζεστό, ειλικρινές και αθώο χαμόγελο, γεμάτο ελπίδα.
Δεν πρόλαβα να πω κάτι, όταν μου είπε:
– Για την παρέλαση, μου λέει.
Της ευχήθηκα καλή πρόοδο και συνέχισα τα ψώνια μου, κρατώντας μέσα μου την εικόνα αυτής της μικρής οικογένειας. Η στιγμή αυτή, απλή και ταπεινή, μας συγκίνησε όλους.
Η περηφάνια της μικρής για τη συμμετοχή της στην Εθνική Επέτειο της 28 ης Οκτωβρίου φαινόταν στα μάτια της και στις κινήσεις της, μιας και όλο χαρά και ενθουσιασμό, άρχισε να χορεύει και να χοροπηδά πάνω κάτω σαν ελατήριο.
Συγχαρητήρια αξίζουν στους γονείς και τους εκπαιδευτικούς που, με την αγάπη και την υποστήριξή τους, εμπνέουν και δυναμώνουν τη νέα γενιά.
«Η ιστορία αυτή μας υπενθυμίζει πως πίσω από κάθε απλή στιγμή κρύβεται μια μεγάλη δύναμη: η αποδοχή και η εν συναίσθηση, μπορούν να χτίσουν γέφυρες, να σπάσουν προκαταλήψεις και να ανοίξουν δρόμους για μια κοινωνία πιο δίκαιη και ανθρώπινη. Όταν δίνουμε ευκαιρίες και στηρίζουμε τα παιδιά, ανεξάρτητα από καταγωγή ή συνθήκες, βοηθάμε να ανθίσει η ελπίδα και να φωτιστεί το μέλλον μας».
ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΡΟΜΠΟΛΑ
ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ-ΜΑ CREATIVE WRITING