Στην ιστορία των λαών, υπάρχουν μερικά γεγονότα, τα οποία σημαδεύουν το τέλος μιας εποχής και την αφετηρία μιας άλλης. Ένα τέτοιο γεγονός, είναι η εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.

Πέρασαν 52 χρόνια από τότε. Κάποιοι τα ζήσαμε από κοντά, άλλοι τα έχουν ακούσει ή διαβάσει. Όσα ακολουθούν είναι προσωπικές αναμνήσεις και βιώματα από τα γεγονότα της εποχής εκείνης, που ήταν η αρχή του τέλους για το καθεστώς.

Τον Απρίλιο του 1967, 21 του μηνός, μια ομάδα αξιωματικών του στρατού με αρχηγό τον Συνταγματάρχη Γεώργιο Παπαδόπουλο επέβαλε στρατοκρατικό δικτατορικό καθεστώς, που διήρκεσε ως τον Ιούλιο του 1974. Κατά τα δύο πρώτα χρόνια το καθεστώς γνώρισε την περίοδο της ακμής του. Οι περισσότεροι το ανέχονταν, ενώ δεν έλειψαν ατομικές αντιστασιακές ενέργειες, κυρίως βομβιστικές.

 

Η πρώτη σοβαρή ενέργεια, ήταν το κίνημα της 13^ης Δεκεμβρίου 1967, που έγινε από τον τότε βασιλιά Κωνσταντίνο. Το κίνημα εκείνο, πρόχειρο και ανοργάνωτο, όπως αποδείχθηκε, καταπνίγηκε μέσα σε λίγες ώρες. Ακολούθησε η δολοφονική απόπειρα κατά του Γ. Παπαδόπουλου στις 13 Αυγούστου 1968, του Αλέκου Παναγούλη και τέλος το κίνημα του Ναυτικού, το Μάη του 1973. Τέλος, φτάνουμε στα φοιτητικά της Νομικής, του Χημείου και του Πολυτεχνείου.

Τα φοιτητικά γεγονότα, άρχισαν στα τέλη του 1972 και τον Ιανουάριο του 1973, γιατί τότε ξέσπασαν οι πρώτες απεργίες στο Πολυτεχνείο. Στις 26 Ιανουαρίου, ολόκληρο το Πολυτεχνείο παραλύει. Το καθεστώς αντέδρασε αποφασιστικά. Με το διάταγμα 1347 της 12^ης  Φεβρουαρίου 1973, διακόπτει την αναβολή κάποιων φοιτητών και τους παίρνει στρατιώτες. Αυτές οι στρατεύσεις προκάλεσαν φοιτητικές αντιδράσεις σε κάποιες σχολές της Αθήνας. 2000 φοιτητές της Νομικής κλείνονται στο κτίριο της σχολής τους. Ανάρτησαν πανό με φοιτητικά και πολιτικά συνθήματα.

Τον Απρίλιο, οι δηλώσεις από το Παρίσι, του Κων/νου Καραμανλή, τις οποίες δημοσίευσε, η εφημερίδα Βραδινή στις 23/04/1973, συγκλόνισαν τη χώρα. Οι δηλώσεις αυτές προβλημάτισαν πολλούς και ανησύχησαν το καθεστώς.

 

 

Φθάνουμε έτσι στον Νοέμβριο του 1973, που έγινε το μνημόσυνο του Γεωργ. Παπανδρέου, στις 4 Νοεμβρίου 1973. Έγιναν επεισόδια και συλλήψεις φοιτητών. Οι φοιτητές τότε, ζήτησαν ελεύθερες φοιτητικές εκλογές στους συλλόγους τους. Στις 14 Νοεμβρίου, ημέρα Τετάρτη, πραγματοποιήθηκαν γενικές συνελεύσεις στους συλλόγους των σχολών και αποφασίστηκαν να γίνουν οι φοιτητικές εκλογές στις 14 Δεκεμβρίου. Το απόγευμα της 14^ης Νοεμβρίου, 2500 φοιτητές κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο. Εκεί, τις επόμενες ημέρες θα συγκεντρωθούν φοιτητές άλλων σχολών καθώς και πολίτες. Έτσι, άρχισε ο 3ήμερος αγώνας του Πολυτεχνείου. Ο σταθμός του Πολυτεχνείου, εξέπεμπε συνέχεια, καλώντας τους πολίτες σε συμπαράσταση.

Το βράδυ της Παρασκευής, τα γεγονότα έφτασαν στο απροχώρητο. Τα μεσάνυχτα, ακολούθησε η επέμβαση του στρατού, έγινε η παραβίαση της πύλης του Πολυτεχνείου από ένα τανκ και σίγησε ο ραδιοφωνικός πομπός. Οι φοιτητές φεύγοντας, πήραν μαζί τους και την ελληνική σημαία, που παρέδωσαν για ασφάλεια στα γραφεία της Βραδινής. Η εξέγερση είχε καταπνιγεί. Την άλλη μέρα, κηρύχθηκε ο στρατιωτικός νόμος.

 

 

Μια εβδομάδα αργότερα, στις 25 Νοεμβρίου, έγινε η ανατροπή του Γ. Παπαδόπουλου, από τον Δ. Ιωαννίδη, με πιο αυστηρό στρατοκρατικό καθεστώς. Τον Ιούλιο του 1974, έγινε η παράδοση της εξουσίας από τους στρατιωτικούς στους πολιτικούς με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Αυτό ήταν σε αδρές γραμμές, σε στυλ ημερολογίου, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Η εξέγερση εκείνη, ένωσε τους Έλληνες, ανεξάρτητα από πολιτικές πεποιθήσεις. Οι φοιτητές αγωνίστηκαν για ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, πέρα από πολιτικά σχήματα.

 

Το Πολυτεχνείο, το οποίο τότε ένωσε, δεν πρέπει για κανένα λόγο να διαιρεί τους πολίτες.

 

Ας αγωνιζόμαστε για να έχουμε πάντοτε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, καταδικάζοντας κάθε μορφή ολοκληρωτισμού.