Δυστυχώς, το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μια αδικαιολόγητη έκρηξη περιστατικών επιθετικής συμπεριφοράς προς τους εκπαιδευτικούς. Το αξιοπερίεργο είναι, ότι αυτές οι δύσκολες καταστάσεις έχουν ως θύτες τους μαθητές και τους γονείς τους.

Εκεί που ο εκπαιδευτικός είχε να αντιμετωπίσει μια δαιδαλώδη γραφειοκρατία, διευθυντές με απαιτήσεις, τώρα καλείται να ‘συμμορφωθεί’ στις υποδείξεις των γονέων και των παιδιών τους, ειδάλλως ‘τρέμει’ η καρέκλα του.

Πρόσφατα μια συνάδελφος έχασε τη ζωή της μετά από έντονο bulling εις βάρος της, από τους μαθητές της αλλά και από την ψυχολογική πίεση από το σύστημα και τους ανωτέρους της. Ένας άλλος εκπαιδευτικός δήλωσε ότι φοβάται για τη ζωή του, άλλοι δύο παραιτήθηκαν, και πόσα ακόμη περιστατικά υπάρχουν, τα οποία γράφτηκαν απλά σε αναφορές και δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας, αλλά έμειναν κρυμμένα σε συρτάρια και φακέλους.

Ο εκπαιδευτικός, δεν είναι πλέον σεβαστός. Κάποιοι μαθητές, βλέπουν στο πρόσωπο των καθηγητών τους, έναν εχθρό. Δεν τους εμπιστεύονται, αντίθετα, τους φέρνουν συνεχώς αντίρρηση, τους υποτιμούν, τους ενοχλούν κατά την παράδοση, τους ασκούν ψυχολογική και σωματική βία.

Το δεδομένο είναι ότι αυτή η συμπεριφορά από κάπου μαθεύτηκε. Ένα παιδί, είναι σαν  μια λευκή κόλλα χαρτί. Δεχόμενο επιρροές, πρώτα από το οικογενειακό του περιβάλλον και έπειτα από τον φιλικό και κοινωνικό περίγυρό του, διαμορφώνει και τροποποιεί τις αντιδράσεις του.

Έτσι όταν ο μαθητής ακούει τον γονιό του να χλευάζει, να υποβαθμίζει και να βάλλεται κατά των εκπαιδευτικών, θα μιμηθεί τη συμπεριφορά αυτή. Το ερώτημα που προκύπτει εδώ είναι το εξής: Ποιος θα προστατέψει τους εκπαιδευτικούς; Εν έτη 2026, μιλάμε συνεχώς για τα δικαιώματα των παιδιών, για παιδαγωγικές προσεγγίσεις, για ένα μαθητοκεντρικό σχολείο.

Δεν υπάρχουν όμως μόνο δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις. Οι μαθητές οφείλουν να σεβαστούν τους καθηγητές τους, που με τόση αυταπάρνηση, μεράκι, μόχθο και αγάπη για τους ίδιους και το λειτούργημά τους, τους διδάσκουν τόσο στα σχολεία, όσο και στα φροντιστήρια.

Πολλές φορές αυτός ο θυμός προς τους εκπαιδευτικούς, μπορεί να είναι κρυμμένος θυμός προς τους γονείς τους. Τα παιδιά, όταν νιώθουν ότι οι γονείς τους δεν τα κατανοούν, όταν τα παραμελούν συναισθηματικά, όταν συζητούν μαζί τους μόνο μέσα από μια οθόνη και τους ενδιαφέρει μόνο να παίρνουν καλούς βαθμούς, άσχετα από το αν αποκτούν γνώσεις και έχουν στόχο  κυρίως να ‘ποστάρουν’ χαρούμενες στιγμές μαζί, τότε τα παιδιά αυτά νιώθουν οργή και εσωτερικό χάος.

 

 

 

 

Κι αν τυχόν, κάποιος εκπαιδευτικός, έχει το θράσος να πει τη γνώμη του -τόσο στο δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα- για την πρόοδο ή τη συμπεριφορά των παιδιών τους και θίξει τα ‘καμάρια’ ή την περηφάνια των ΄τέλειων’ και αψεγάδιαστων γονέων, ως μαινόμενες ύαινες που ορμούν σε φρέσκια σάρκα, εξαπολύουν λεκτικές επιθέσεις, απειλές (στα δημόσια/ιδιωτικά σχολεία) ή δρουν τιμωρητικά διακόπτοντας τη συνεργασία με τον εκπαιδευτικό (στον ιδιωτικό τομέα).

Η χιουμοριστική όψη του νομίσματος, είναι οι γονείς (κυρίως στα ιδιαίτερα και στα φροντιστήρια), που στέλνουν τα ‘μαργαριτάρια τους’ με ραβασάκια συμβουλών προς το διδάσκοντα πάνω στο αντικείμενό του, όντας ειδήμονες φυσικά, με εκτυπωμένες ασκήσεις, που οι ίδιοι έψαξαν για να συνδράμουν κι αυτοί, με τηλεφωνικές συμβουλές και καθοδηγήσεις προς τον καθηγητή.

Εκείνοι είναι που καθορίζουν αν θα γίνουν επιπλέον διδακτικές ώρες ή επαναλήψεις, άσχετα από την παραίνεση του εκπαιδευτικού αν κριθεί απαραίτητη κάποια επιπλέον ώρα για καλύτερη προετοιμασία του μαθητή.

Απορίας άξιο είναι, αν αυτοί οι γονείς σε ιατρικές επισκέψεις των παιδιών τους κάνουν οι ίδιοι τη διάγνωση ή περιμένουν την ιατρική γνωμάτευση. Αν πάλι ο εκπαιδευτικός αρνηθεί τη βοήθειά τους, στηλιτεύεσαι ως παρίας και αντιρρησίας συνείδησης.

Ευτυχώς υπάρχουν και μαθητές, οι οποίοι κυριολεκτικά κρέμονται από τα χείλη του δασκάλου τους. Χαίρονται να μαθαίνουν, δίνοντας, έτσι χαρά στους δασκάλους τους. Αναγνωρίζουν την αγάπη των δασκάλων τους για τους ίδιους και το λειτούργημά τους και είναι όλο αυτιά σαν σφουγγάρια γνώσης. Αυτοί οι μαθητές, έλαβαν παιδεία από τους γονείς τους, οι οποίοι πάντα σέβονται και οι ίδιοι τους εκπαιδευτικούς.

Αυτοί οι γονείς, ασχέτως μόρφωσης, καταγωγής και εθνικότητας, έχουν αρχές, αξίες και ήθος, που μεταλαμπαδεύουν στα παιδιά τους. Αυτά τα παιδιά χαίρεσαι να τους κάνεις μάθημα και να συνεργάζεσαι με τους γονείς τους, οι οποίοι όχι μόνο δεν κάνουν υποδείξεις, αλλά σε εμπιστεύονται τυφλά σε κάθε απόφαση, προς όφελος των παιδιών τους.  Πραγματικά όπου υπάρχει σεβασμός, υπάρχει και πρόοδος.

Βέβαια, ενδεχομένως να υπάρχουν και ελάχιστοι εκπαιδευτικοί που δεν ανταποκρίνονται στην υψηλή αποστολή τους, με αποτέλεσμα να κατηγορείται το σύνολο των εκπαιδευτικών για ελλειπή προσφορά στο λειτούργημά τους. Μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικοί, είμαστε όλοι σε ένα στρατόπεδο. Στόχος το μέλλον των παιδιών.

Πως όμως θα υπάρξει πρόοδος, αν κωλύεται ο εκπαιδευτικός τις ώρες που ασκεί το λειτούργημά του; Με τι σθένος θα ανεβαίνει στην έδρα κάθε μέρα; Οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να απειλούνται ή να φοβούνται πως θα βαθμολογήσουν ένα μαθητή, μήπως αντιδράσουν οι γονείς του. Τα παιδιά χρειάζονται όρια για να είναι υγιή και ευτυχισμένα κι εδώ οι γονείς και οι κηδεμόνες τους διαδραματίζουν πρωτεύοντα ρόλο.

Ας σταματήσουμε γονείς και εκπαιδευτικοί να δικαιολογούμε κακές συμπεριφορές κι ας αναλογιστεί ο καθένας μας τις ευθύνες του.

 

 

Μαριάννα Ρόμπολα

 

Φιλόλογος-Μaster of Arts in Creative Writing

Πιστοποιημένη Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων ΕΟΠΠΕΠ