Επτάνησος πολιτεία, με κυρίαρχα νησιά, την Κεφαλονιά, την Κέρκυρα, τη Ζάκυνθο, τη Λευκάδα, την Ιθάκη, τους Παξούς. Κι όλα αυτά τα νησιά, με ένα πλήθος μικρότερα, εκτείνονται στο Ιόνιο πέλαγος, και μαζί τους και ένα άλλο ακόμα, πιο απομακρυσμένο, αυτό των Κυθήρων, που, διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια Αττικής, ενώ, τα άλλα των Επτανήσων ανήκουν στην περιφέρεια των Ιόνιων νησιών.
Ανάμεσα, λοιπόν, Κρήτης και Πελοποννήσου, εκεί, όπου το Ιόνιο και το Κρητικό ανταμώνουν, εκεί, θα συναντήσουμε τα Κύθηρα, που, αγναντεύοντάς τα από μακριά διακρίνεις να ξεχωρίζουν και να δεσπόζουν παραλιακά οι δυο ονομαστοί φάροι του νησιού, που είναι τα κατατεθέντα σήματά του…
Κάβο Μαλιάς, Ελαφόνησος, Αντικύθηρα, Κύθηρα ή Τσιρίγο. Το νησί της Ουράνιας θεάς Αφροδίτης ή αλλιώς της Κυθέρειας, αφού, κατά τη Μυθολογία γεννήθηκε εκεί, από τους αφρούς της θάλασσας των Κυθήρων, ενώ, ύστερα από τη γέννησή της, τα κύματα την παρέσυραν ως την Πάφο της Κύπρου, όπου και λατρεύτηκε ως θεά προστάτιδα του νησιού.
Κύθηρα ή Τσιρίγο! Νησί ορεινό, με κορφές ψηλές, με φαράγγια βαθιά και ρεματιές με πολλά νερά και καταρράχτες, που κατοικήθηκε από την 6 η χιλιετία π.Χ., ενώ, οι οικισμοί του σημείωσαν αύξηση κατά την 3 η χιλιετία π.Χ., τότε που οι Μινωίτες ασκούσαν εκεί επιρροή, ενώ, όλα τα ιστορικά στοιχεία δείχνουν πως το νησί κατοικούνταν συνεχώς ως το τέλος της μυκηναϊκής περιόδου.
Τον 15 ο αι. τα Κύθηρα είναι αποικία των Φοινίκων, οι οποίοι Φοίνικες, ως δεινοί παραγωγοί του χρώματος του πορφυρού από το θαλάσσιο όστρακο της πορφύρας όσο και των πορφυρών υφασμάτων, πολύτιμα τότε όλα αυτά και περιζήτητα στη Μεσόγειο, παρήγαγαν στο νησί πορφύρα, και για το λόγο αυτό τα Κύθηρα είχαν και αλλιώς την επωνυμία Πορφυρούσα.
Στην Οδύσσεια αναφέρεται, πως, ύστερα από τρικυμία στο ακρωτήριο Μαλέας, ο Οδυσσέας, περιπλανήθηκε στων Κυθήρων τα μέρη, ενώ, στα μέσα του 6 ου αι., το νησί περιέρχεται στην κυριαρχία των Σπαρτιατών.
Στα ρωμαϊκά χρόνια, το νησί, ανήκει στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία και γίνεται ορμητήριο πειρατών. Μετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Άραβες κατακτιέται από αυτούς, και στη συνέχεια, στα 961 μ.Χ. καταλαμβάνεται από τους Ενετούς.
Στα 1537 λεηλατείται από τον Οθωμανό ναύαρχο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, ενώ, κατά τα τέλη του 18 ου αι. περνάει στην κυριαρχία των Γάλλων και εν συνεχεία των Ρώσων, ξανά των Γάλλων και των Άγγλων, για να ιδρυθεί στην πορεία του χρόνου, στα 1815, με τη
Συνθήκη των Παρισίων, το Ηνωμένο κράτος των Ιονίων Νήσων, με πρωτεύουσα την Κέρκυρα.
Κατά την Επανάσταση του 21, στα Κύθηρα κατέφυγαν πολλοί αγωνιστές, ανάμεσά τους και ο Θ. Κολοκοτρώνης, και τότε ήταν, που, πολλοί Τσιριγώτες μετανάστευσαν στην Αμερική, τη Σμύρνη και την Αυστραλία.
Τα Κύθηρα ενώθηκαν με την Ελλάδα το Μάιο του 1864, ύστερα από μακροχρόνια ιταλική κατοχή.
Κύθηρα ή Τσιρίγο, λοιπόν! Ένα νησί μαγικό, εξωτικό λες, με τοπίο ειδυλλιακό, με πράσινο τροπικό, με ρεματιές απείρου φυσικού κάλλους, με μικρά ψαροχώρια, που μοιάζουν να ξεπετιούνται μέσα από σμαραγδένια και εξωτικά νερά, που αγναντεύουν το
Μυρτώο, με ένα ονομαστό Καστέλο, αυτό του Αγίου Φραγκίσκου, (ενετικό φρούριο). Κι εκεί, στου νησιού τα απόκρημνα βράχια, θα θαυμάσεις ως περιηγητής και κάποια μικρά κίτρινα λουλούδια, που, φαντάζουν χρυσαφιά στο λαμπερό φως του Ήλιου, που έχουν την ιταλική ονομασία Σεμπρεβίβα, που, στα ιταλικά σημαίνει «ζω», δηλ. μεταφορικά, το Σεμπρεβίβα, είναι το λουλούδι που ζει για πάντα, το αμάραντο.
Στη θάλασσα των Κυθήρων, κάπου εκεί, λίγο πιο έξω από το μικρό ψαροχώρι του Αβλέμονα, ήταν που ναυάγησε στα 1802 το καράβι «ΜΕΝΤΟΝ», του Λόρδου Έλγιν, που, μετέφερε τα αρπαγμένα μάρμαρα του Παρθενώνα στην Αγγλία και τα ναυάγια παρέμειναν εκεί στο βυθό για αρκετά χρόνια, ώσπου, δύτες από τη Μάλτα τα ανέσυραν και συνέχισαν τον προορισμό τους.
Προστάτες άγιοι του νησιού η Αγία Ελέσα και ο Όσιος Θεόδωρος, που γιορτάζουν την 1 η Αυγούστου και την 12 η Μαϊου αντίστοιχα. Το μεγάλο όμως καύχημα των Κυθήρων είναι η Παναγιά η Μυρτιδιώτισσα και η Ιερά Μονή Της, αυτή των Μυρτιδίων. Και η ονομασία αυτή της Παναγιάς, οφείλεται σύμφωνα με την παράδοση, στο ότι την Αγία Εικόνα Της βρήκε κάποιος βοσκός τον 13 ο αι. σε μια τοποθεσία γεμάτη από μυρτιές, που στο νησί οι ντόπιοι τις λένε μυρτίδια.
24 του Σεπτέμβρη. Σαράντα ημέρες από την Κοίμησή Της, η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε στον συγκεκριμένο βοσκό και του υπέδειξε την τοποθεσία, που έπρεπε να ψάξει για να βρει την Εικόνα Της, εκεί, όπου ήταν κρυμμένη για πολλά χρόνια.
Ο βοσκός, μετά το όραμα, καταλαμβανόμενος από δέος, έπεσε στο έδαφος προσευχόμενος προς τη Θεοτόκο, και, σαν σηκώθηκε, αντίκρισε στα κλαδιά μιας μυρτιάς να κρέμεται η Εικόνα. Γεμάτος από χαρά τότε, την ξεκρέμασε και τη μετέφερε στο σπίτι του αναφέροντας σε όλους τους γνωστούς του τον τρόπο της ανεύρεσής της.
Την επόμενη όμως μέρα, ο βοσκός αντιλήφτηκε πως η Εικόνα είχε εξαφανιστεί από το χώρο όπου την είχε τοποθετήσει, για να την ξαναβρεί στον τόπο της ανεύρεσής της, όπου πήγε να βοσκήσει το κοπάδι του.
Την ξαναπήρε στο σπίτι του, μα, η εικόνα, με θαυμαστό τρόπο, ξαναεπέστρεψε στον ίδιο τόπο, και αυτό επαναλήφτηκε και για τρίτη φορά. Τότε ο βοσκός κατάλαβε πως η θέληση της Θεοτόκου ήταν να μείνει εκεί όπου βρέθηκε και εκεί ακριβώς χτίστηκε μια μικρή εκκλησιά στο όνομα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας.
Από τότε, πολλά θαύματα αποδίδονται στην Αγία Εικόνα, όπως, η προστασία του νησιού από την επιδημία της πανώλης, καθώς και η θεραπεία πολλών ασθενούντων.
Η ανεύρεση της Εικόνας στο νησί γιορτάζεται στις 24 Σεπτεμβρίου, ενώ, αυτή την ημέρα γιορτάζει η Μυρτώ και η Μυρσίνη, αφού μυρσίνη σημαίνει μυρτιά.
Σήμερα, ο προσκυνητής της Ιεράς Μονής της Μυρτιδιώτισσας, θαυμάζει μέσα σε πευκόφυτη περιοχή εκεί, ένα υπέροχο κτηριακό συγκρότημα κι έναν μεγαλόπρεπο ναό, με ένα αριστουργηματικό πανύψηλο καμπαναριό και πολλά κελιά φιλοξενίας. Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας φυλάσσεται στον μικρό ναό της Εύρεσης, που η αγάπη των Κυθηρίων την τύλιξε μέσα σε ολόχρυση επένδυση, ένα αληθινό αριστούργημα, αγιογραφημένη από τον Κρητικό καλλιτέχνη Νικόλαο Σταθάκη, το 1827.
Στο κάτω μέρος της χρυσής επένδυσης της εικόνας απεικονίζονται 3 θαύματα: το πρώτο είναι η θεραπεία ενός παραλυτικού, που έγινε στις 24 του Σεπτέμβρη, ημέρα της γιορτής της Θεοτόκου, στις αρχές του 17ου αι., το δεύτερο είναι το θαύμα της διάσωσης του φρουρίου του νησιού από κεραυνούς, στις 22 Ιανουαρίου του 1829 κατά τη διάρκεια της φύλαξης της Αγίας Εικόνας εκεί για το φόβο των πειρατών, που, τότε μάστιζαν τη Μεσόγειο, και, το τρίτο θαύμα είναι αυτό της εύρεσης της Εικόνας από το βοσκό. Στον Ιερό Ναό επίσης, υπάρχουν 2 παρεκκλήσια. Το ένα αριστερά του τέμπλου, που είναι αφιερωμένο στην οσιοπαρθενομάρτυρα Ελέσα (1 η Αυγούστου) και το άλλο δεξιά, αφιερωμένο στον Όσιο Θεόδωρο (12 Μαϊου).
Στο στέμμα της εικόνας της Μυρτιδιώτισσας υπάρχει ένα χρυσό κόσμημα σε σχήμα ημισέληνου, που, είναι δώρο ενός Οθωμανού, μωαμεθανού, που βρέθηκε μπροστά σε θαύμα της Παναγίας στο νησί, που το έσωσε από ανομβρία που το μάστιζε.
Η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα είναι η απανταχού των Κυθηρίων προστάτιδα, ενώ η Αγία Εικόνα Της είναι του νησιού το πολυτιμότερο κειμήλιο.
Της Φωτεινής Τσιτσώνη- Καβάγια
