Φτάσαμε στο τέλος του 2020 για να διχαστούν άνθρωποι, οικογένειες, κοινωνίες, πιστεύω, αξίες και ιδανικά.

Κι όλα αυτά γιατί;;

Δυστυχώς η καθημερινότητα, μας επιβεβαιώνει ότι κάποιοι κάνουν χρήση στο όνομα του ιού και καλύπτουν άλλα συμφέροντα.

Γιατί πολύ απλά, όταν θες να πετύχεις τους σκοπούς σου, χρησιμοποιείς όλες τις μεθόδους, κρύβοντας τα πραγματικά συμφέροντα, χρησιμοποιώντας έναν ιό.

Έναν υπαρκτό ιό που σκοτώνει ακόμη και ανθρώπους που δεν το περίμενες που δεν ήθελες, που δεν το φανταζόσουν, που μένεις έκπληκτος στο άκουσμα του χαμού τους.

Ε λοιπόν ναι…Φτάσαμε στο σημείο να κοιτάμε ο ένας τον άλλον διστακτικά, να θυμώνουμε γιατί το κράτος έδωσε «άφεση αμαρτιών» σε κάποιους «ΚΑΔ» που ευνοούν τον ίδιο σου τον αδερφό αλλά όχι εσένα και τελικά εσύ μένεις κλειστός κι αυτός μένεις ανοιχτός.

Φτάσαμε στο σημείο να κοιτιόμαστε με μισό μάτι γιατί «ο Σπύρος» έχει βρει μια φόρμουλα και μπορεί να κυκλοφορεί ότι ώρα θέλει κ κάνει στόρι όπου βρει σε ώρες που υπόλοιποι δεν επιτρέπεται ούτε τα σκουπίδια να πετάξουν.

Φτάσαμε στο σημείο να θέλουμε να πάμε στην εκκλησία μας να προσευχηθούμε (Εσύ βέβαια που έχεις μια απάντηση για όλα θα μου πεις, προσευχήσου στο σπίτι σου) εγώ όμως θα σου πω και γιατί να μην μπορώ να προσευχηθώ κανονικά; Με αυτά και αυτά ξεκινάει ένας τρομακτικός διχασμός μεταξύ συνανθρώπων, ένας εμφύλιος πόλεμος ομολογουμένως για όσους ακόμη δεν το έχουν καταλάβει…

Γιατί να μην μπορούν να δουλέψουν όλοι οι επαγγελματίες κανονικά και να είναι οι μισοί ανοιχτοί και οι άλλοι μισού κλειστοί και οι μεν να καρφώνουν τους δε.

Γιατί οι νόμοι να κάνουν εξαιρέσεις; ... Γιατί η προστασία να χάνει το νόημα της;

Γιατί το αυτονόητο να το βαφτίζουμε παράνομο;

Γιατί το έγκλημα να χάνει την πραγματική σημασία του και να θεωρούμε έγκλημα το λογικό;

Και τελικά κάπως έτσι φτάσαμε σε μια κοινωνία γεμάτη διχασμούς!!!!!

Δήμητρα Βραχά