13 Ιανουαρίου το 1859. Η σημερινή μέρα είναι ημέρα γέννησης του μεγάλου μας ποιητή Κωστή Παλαμά,  του ποιητή της λιμνοθάλασσας της Ιερής και η λύπη μου δεν περιγράφεται.

Το 2021 είναι χρονιά της Ελευθερίας χρονιά της Απελευθέρωσης, χρονιά θύμησης και αναμνήσεων, το Μεσολόγγι, είναι η πόλη της Ελευθερίας το επίκεντρο του τότε και η θύμηση στο σήμερα...

Ο Δήμος και το Πνευματικό Κέντρο λησμόνησαν αυτή την ημέρα.

Την πέρασαν στα ψιλά γράμματα, αλήθεια ο τρανός μας ποιητής ξεχνιέται τόσο εύκολα;

Ίσως τελικά να βολεύει η απαγόρευση ή μήπως τελικά τα βολέψαμε όλα με την απαγόρευση;

Μια αναφορά, δυο λόγια έτσι απλά, αρκούν του φτάνουν.

Και κλείνω με τα παρακάτω λόγια του ποιητή.....

 

Δήμητρα Βραχά

 

 

«Γύριζε, μή σταθής ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη, ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια, η Αλήθεια τόπο να σταθή μια σπιθαμή δέ θα βρη.

Αλάργα.

Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη· κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι, στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται. Χαρά στους χασομέρηδες!

Χαρά στους αρλεκίνους! Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γή, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι, Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι· Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!

Και το επικό παλάτι, νά! (για σένα εγώ το υψώνω, κορόνα του βυζαντινού θυμού, Βουλγαροχτόνε), το παρατώ· πολεμική καστέλα θεμελιώνω.

Είν’ εδώ μέσα οι βούλγαροι και οι τούρκοι και μας τρώνε. Το Τότε μια για πάντα πάει· γεννήσου από το Τώρα, γκρεμιστή, πλάστη, φύσηξε το φύσημά σου, ω μάγε, σκολαστικός και ρουσφετλής ρημάζουνε τη χώρα· βουλγαροχτόνε, φρύαξε, και ρίξου, Τουρκοφάγε!»