Κουβαλάς 9 μήνες, ένα, μπορεί και δύο ίσως και τρία παιδιά μέσα σου και αγωνιάς κάθε δευτερόλεπτο για το αν είναι καλά.

 

Κάθεσαι 9 μήνες στο κρεβάτι, για να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο και αυτούς τους 9 μήνες κάθε μέρα, κάθε λεπτό που περνάει, υποφέρεις για το αν το παιδί σου είναι καλά.

 

Κάθεσαι χρόνια και υπομένεις θεραπείες και εξετάσεις για να ζήσεις και να βιώσεις αυτό το υπέρτατο συναίσθημα της ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ.

 

Κάθεσαι και υπομένεις τον πόνο βουβά, γιατί η μοίρα αποφάσισε χωρίς εσένα, για εσένα και δυστυχώς δεν θα καταφέρεις να γίνεις ποτέ ΜΗΤΕΡΑ.

 

Για διάφορους, αλλά αδικαιολόγητους λόγους, αποφασίζεις να μην ολοκληρώσεις μια εγκυμοσύνη, αλλά μετά πεθαίνεις μέσα σου για την απόφαση σου, υποφέρεις, σκέφτεσαι να βάλεις τέλος στη δική σου τη ζωή, γιατί δεν μπορείς να αντέξεις την πράξη που αναγκάστηκες να κάνεις.

 

Για κάποιο λόγο κυοφορείς, γεννάς, μεγαλώνεις και τελικά από το πουθενά χάνεις ένα παιδί....

 

Για προσωπικούς σου λόγους, αποφασίζεις ότι δεν θέλεις να γίνεις γονιός και το ξεκαθαρίζεις.

 

Για όλους αυτούς τους παραπάνω λόγους μια ΜΑΝΑ κάθε μέρα σταυρώνεται, υποφέρει, βασανίζεται, αργοπεθαίνει..

 

Κι όμως κάπου υπάρχει και μια γυναίκα χωρίς ψυχή, που εγκυμονεί, γεννάει, βασανίζει και δολοφονεί την ίδια της, τη σάρκα.

 

Μην απορήσετε, μην αναρωτηθείτε, το πως και το γιατί, απλά την επόμενη φορά που σας περάσει από το μυαλό να χαστουκίσετε το παιδί σας, για οποιοδήποτε λόγο σκεφτείτε ότι δεν απέχετε και πολύ.

 

Κι αν ποτέ εμφανιστεί μια εγκυμοσύνη και τεθεί δίλημμα, στο ότι είστε μόνες σας, χωρίς σύντροφο, γιατί μπορεί να απέχει, ή «να πετάει χαρταετό» ή απλά να σας χρησιμοποιεί ως σκεύος ικανοποίησης, προχωρήστε μόνες σας, οι τύψεις μιας τέτοιας πράξης είναι άπειρα αξεπέραστες, από το τι θα πει ο κόσμος για μια γυναίκα που μεγαλώνει μόνη ένα παιδί.

 

Εξάλλου ο στενόμυαλος κόσμος πάντα κάτι έχει να πει.

 

Ευτυχώς το κράτος, έχει τη δικαιοσύνη, η οποία είναι υπεύθυνη στο να επαναφέρει, να συμμορφώνει και να υπενθυμίζει τους νόμους.

 

Εύχομαι, τουλάχιστον σε αυτές τις περιπτώσεις της σύγχρονης Φόνισσας, της Μήδειας κλπ, να γίνεται μια εξαίρεση και να τίθεται σε ισχύ η αυστηρότερη των αυστηρότερων ποινών.

 

Κι αν όχι ... Δεν φοβάμαι, ξέρω .. πάντα η θεία δίκη εμφανίζεται...

 

Συνένοχοι δεν είναι ένας ή δύο, αλλά όλοι οι κοινωνία που την περιτριγύριζε.

 

Όπως και ο πατέρας, αυτός που έσπειρε και άφησε την άλλη να «θερίσει» ακόμη κι αυτός ένοχος είναι, ο πατέρας δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο, τα παιδιά θέλουν αγάπη, θέλουν φροντίδα, τα παιδιά θέλουν ανθρώπους δίπλα τους και όχι κτήνοι!!!

 

Ένα μήνα τώρα όλοι κάνετε τον Σέρλοκ Χολμς και τους εγκληματολόγους, τόσους μήνες τόσα χρόνια ο περίγυρός της δεν κατάλαβε το άρρωστο μυαλό της;

 

Μα ούτε ένας δεν κατάλαβε το πόσο δολοπλοκία έκρυβε η πονηρή ψυχή της γυναίκας αυτής...

Μα κανείς;;;;;

 

Όταν ένα παιδί φεύγει τα δέντρα και τα φύλλα γίνονται ΠΕΤΡΙΝΑ.. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΛΟΣ ΜΑΥΡΙΖΕΙ και η ανθρωπότητα θρηνεί..

 

 

Δήμητρα Βραχά