Tο υπουργείο Παιδείας ετοιμάζεται να προχωρήσει με νέο νόμο στην αναδιάρθρωση της Ανώτατης εκπαίδευσης της χώρας μας και ένα από τα βασικά στοιχεία των αλλαγών έχει στόχευση τη μείωση των πανεπιστημιακών τμημάτων μέσω μαζικών συγχωνεύσεων.
Ο σχεδιασμός «πατάει» στο «μοντέλο» της ακαδημαϊκής και χωροταξικής αναδιάρθρωσης που εφαρμόστηκε το 2023 στην περίπτωση του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου της Θράκης.
Το μοντέλο αυτό που βασίστηκε στη συνένωση όλων των πανεπιστημιακών τμημάτων της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης θα αποτελέσει το όχημα για συγχωνεύσεις τμημάτων, κοντολογίς, επιδιώκει με τη μέθοδο... της «λιποαναρρόφησης» να εξαφανίσει από το εκπαιδευτικό τοπίο τα τμήματα εκείνα που τα τελευταία τέσσερα χρόνια έμειναν με κενές θέσεις λόγω της ελάχιστης βάσης εισαγωγής.
Στο σημείο αυτό, το ΥΠΑΙΘΑ, επιδέξια, με τη βοήθεια του μιντιακού λόγου που προβάλλει την κυρίαρχη εκπαιδευτική πολιτική ως νέα μεταρρυθμιστική σταυροφορία, οδηγεί τον προβληματισμό της κοινής γνώμης σε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία: όσα τμήματα δεν έχουν «φοιτητές-πελάτες» πρέπει να κλείσουν ή να αναμορφωθούν. Ετσι το υπουργείο νομιμοποιημένα θα σύρει τα «κενά» τμήματα στον «ανακριτικό» φακό της Εθνικής Αρχής για την Ανώτατη Εκπαίδευση (ΕΘΑΑΕ), η οποία, σαν έτοιμη από καιρό, αναμένεται να εισηγηθεί μείωση των πανεπιστημιακών τμημάτων της χώρας.
Ήδη «υφαίνονται» τα ερωτήματα και ο χειρισμός για την υφαρπαγή της συναίνεσης της κοινής γνώμης έτσι ώστε να απορροφηθούν χωρίς δυσκολία οι κραδασμοί που θα προκληθούν από τις αντιδράσεις των Πανεπιστημιακών και των φοιτητών.
Αίφνης η πολιτική και οι πολιτικοί που είναι υπεύθυνοι για τα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες των ΑΕΙ ανακαλύπτουν:
- Εχουμε τον απαιτούμενο αριθμό τμημάτων ΑΕΙ ή οι αριθμοί τους είναι μεγαλύτεροι από όσους χρειαζόμαστε;
- Υπάρχουν αλληλοκαλυπτόμενα επιστημονικά αντικείμενα σε τμήματα των ΑΕΙ ή «δίδυμα» τμήματα (ένα δηλαδή στην έδρα ενός πανεπιστημίου και άλλο, με το ίδιο ακριβώς αντικείμενο, σε παράρτημά του σε άλλη πόλη);
- Εχουν αυτά τα τμήματα επαφή με την αγορά εργασίας της χώρας ή απλά παράγουν ανέργους;
Θυμίζουμε ότι η έρευνα Δουκίδη είχε «ανακαλύψει» ότι
- μόνο το 51% των πανεπιστημιακών τμημάτων στην Ελλά δα είναι προσανατολισμένο στο αναπτυξιακό άλμα της χώρας, και ότι
- κάθε χρόνο εισέρχονται στα ΑΕΙ περίπου 70.000 νέοι, μόνο οι 50.000 εξ αυτών καταφέρνουν να αποφοιτήσουν, από αυτούς τους 50.000 μόνο 30.000 ειδικεύονται σε τομείς που σχετίζονται με το αναπτυξιακό μοντέλο μας και μόλις οι 10.000 είναι έτοιμοι να προσληφθούν άμεσα στην αγορά εργασίας.
Πόσο βολικά συμπεράσματα!
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Μαύρα μαντάτα για τα δημόσια Πανεπιστήμια.
Πως φτάσαμε ως εδώ!
Συνολικά στην τετραετία που εφαρμόζεται η ΕΒΕ (2021-2024) έχουμε περίπου 48.000 κενές θέσεις στα ΑΕΙ!
Δηλαδή, αθέατα μέσα σε τέσσερα χρόνια η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής εξαφάνισε κοντά στα 3 Πανεπιστήμια του μεγέθους του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, του Πανεπιστημίου Αιγαίου και του Ιονίου Πανεπιστημίου!
Στο βάθος δεν περιμένει... κήπος, αλλά η αρχή μιας νέας «μαύρης εποχής» για τα δημόσια Πανεπιστήμια που θα έχουν να αντιμετωπίσουν την αποψίλωση και η αρχή μιας «χρυσής εποχής» για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια που φέρνει το υπουργείο Παιδείας. Γιατί είναι φανερό ότι μετά την εκκένωση... έρχεται για τα δημόσια Πανεπιστήμια η συρρίκνωση και για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια (και όχι μόνο)η ...πελατεία!
Ο νόμος ν. 4957/ 2022 «Νέοι Ορίζοντες στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα» για τη λειτουργία των Πανεπιστημίων ορίζει ως ένα από τα κριτήρια ύπαρξής τους τον δυσανάλογα μεγάλο ή μικρό ετήσιο αριθμό φοιτητών του εκάστοτε ΑΕΙ σε σύγκριση με τον αριθμό των μελών ΔΕΠ, καθώς και την ιδιαίτερα χαμηλή προτίμηση για εισαγωγή στα προγράμματα σπουδών τυπικής εκπαίδευσης που παρέχουν. Ας ρίξουμε μια ματιά στο μέλλον με τον φακό της μαθηματικής ακρίβειας: οι χιλιάδες αυτές θέσεις εισακτέων που έμειναν κενές (σε συνδυασμό με τη «δράση των μετεγγραφών») έχουν αποψιλώσει περίπου 50-60 τμήματα περιφερειακών Πανεπιστημίων και όχι μόνο.