Το Μ’σολόγγι μας προσπαθεί να βάλ’ τα γιορτινά τ’, να νοιώσ’ ο κόσμος Χριστούγεννα. Στολίσανε τα μαγαζιά, μπα κι αλλάξ’ λίγο η ψυχολογία τ’ς αλλά στόλ’σε κι ο Δήμος. Γιόμ’σε η πόλ’ με φωτισμένες γιρλάντες (μόνο στο κέντρο, μη μπερδεύεστε), με κόκκινες φαρδειές κορδέλες, πολύ όμορφες και υψηλής αισθητικής.

Κι αναρωτιέται ο καθένας πώς γίνεται η μέχρι τώρα κιτς αισθητική τ’ Δήμ’ να συμβαδίζ’ με τέτοιο αποτέλεσμα; Για όλα όμως υπάρχ’ εξήγησ’! Πίσω από όλ’ αυτήν τ’ δ’λειά κρύβεται η Μαρία η Κοττά, μια αθόρυβ’ Μ’σολογγίτ’σα καλλιτέχν’ς, με τρομερές ιδέες, π’ κάθε φορά μας εκπλήσσ’ ευχάριστα. Αυτή ήταν που ’φκιασε τ’ς προηγούμενες χρονιές το πρωτότυπο και εντυπωσιακό χριστουγεννιάτ’κο δέντρο στ’ μπλατεία, ιδέα δ’κή τ’ς ήτανε και το φετ’νό φυσικό δέντρο, π’ το στόλ’σε με όμορφες και απλές χρωματικές πινελιές, αυτή σχεδίασε τ’ς αψίδες για των Βαΐων, π’ αντικατέστ’σανε τα προηγούμενα ασπρομπλέ κ’τιά, αυτή τ’ς ξεστραβών’, όποτε θέλ’νε να π’λήσ’νε μούρ’ ότ’ τάχα έχ’νε γούστο, κι όλα αυτά με εργασιακή σχέσ’ «θολή», εκμεταλλευόμεν’ τ’ν ανά’γκη τ’ς για δ’λειά. Αυτοίν’ μόνο καρπώνονται τα εύσημα και βγάζ’νε και τ’ς απαραίτητες φωτογραφίες για τα Μέσα, αφού είναι το μόνο π’ τ’ς νοιάζ’.

Η αυτοκράτειρα κάτ’ θα ξέρ’ για όλα αυτά!

Κατά τ’ άλλα, η απαξίωσ’ τ’ Δημοτικού Συμβουλίου και των επιτροπών συνεχίζεται από το «δήθεν Δήμαρχο», π’ λέει κι ο Κοτσόργιος, με τ’ν ίδια δοκιμασμέν’ τακτική, τ’ν πρώτ’ μέρα να μην πατάει κανένας και να μην έχ’νε απαρτία, για να πάνε στ’ν επόμεν’, όπου το γκανιάν τ’ Κούλ’, ο κυρ-Τάκης (τέως ΚΚΕς) φρόντ’σε να περνάνε ό,τ’ θέλ’νε μ’ όσους βρίσκονται στ’ν αίθουσα. Δημοκρατικός φασισμός, αμέ! Τι κι αν τ’ς ακύρωσε το Νόμο το ΣτΕ. Στον πέρδικο τ’ς!!

Αργούν αλλά στο τέλος το καταφέρ’νε. Ο λόγος για τ’ δόλια τ’ μπλατεία. Θα χρειαστούν, λέει, καμπόσες χιλιάδες ευρώ παραπάν’ για να …αποπερατωθεί. Λεφτά π’ θα τα πληρώσουμε εμείς, γιατί αστό’ησανε στ’ μπροηγούμεν’ μελέτ’ και δε τ’ς φτάσανε. Τι τονε νοιάζ’ όμως, σάμπως από δ’κά τ’ θα χαλάσ’; Αυτός τα φ’λάει για τ’ς εκλογές, να λαδώσ’ ξανά τ’ν ανατροπή, μπα και ξαναβγεί. Μ’ αυτό το πλευρό να κ’μάται! Αυτός θα πάθ’ χειρότερα απ’ αυτά πο’ ’παθε ο χοντρός. Ψηφίστ’κε επειδή ο κόσμος θέλ’σε να τιμωρήσ’ το χοντρό κι αυτός νόμ’σε πως τονε μάγεψε με τ’ς μπαρούφες πο’ ’λεγε. Άσε π’ τ’ν είδε και ρήτορας κι αυτοσχεδιάζ’ δημοσίως. Άμα ήμ’να τ’ς τεχνολογίας, θα τον έγραφα να τονε θ’μάμαι!!

Αλλά και τ’ άλλο; Να χαλά’εις σχεδόν ένα μύριο, για να καμαρών’ς δίπλα σ’ ένα μαλ…!!! Πού να το πεις και δε θα σε πάρ’νε με τ’ς πέτρες;

Και μέσα στ’ γενική μαυρίλα, να σ’ και φαίνεται και κάποια αχτίδα φωτός. Ένα πολύ καλό παιδί, υπάλληλος τ’ Δήμ’, ο Δημήτρης ο Μανιάτ’ς, αφού έγραψε αρκετές ποιητικές συλλογές, παρουσίασε και το πρώτο τ’ μυθιστόρημα στο κοινό. Χωρίς βαρύγδουπες περγαμηνές σπουδών, με τ’ φυσική τ’ απλότητα, το ταλέντο τ’, και με τ’ν έμφυτ’ αγάπ’ για το τόπο τ’, μας έκανε να ελπίζουμε πως όλο και κάτ’ καλό θα ξ’μερώσ’ σ’ αυτόν τον έρ’μο τόπο.

Ευτυχώς που υπάρχ’νε κι αυτοί κι ελπίζουμε…