Το γύρο όλων των δημοσιογραφικών μέσων επικοινωνίας έχουν κάνει οι εικόνες από το φραστικό επεισόδιο μεταξύ αντιδημάρχου της τωρινής Δημοτικής Αρχής και του πρώην Δημάρχου της Ιερής Πόλης. 

Ίσως να μην είναι κάτι ανήκουστο ή παράξενο, μιας και σε διάφορα Δημοτικά Συμβούλια, έχουν δημιουργηθεί ευτράπελα αλλά και τσακωμοί. Το μείζον θέμα είναι το επίπεδο των ανθρώπων που επιλέγουμε να μας εκπροσωπεί και να διοικεί, να έχει και μια κλίση προς τα επάνω και όχι προς τα τάρταρα...

Η κάθε πλευρά ίσως να θεωρεί ότι έχει δίκιο, λόγω διαφόρων καταστάσεων και διαφωνιών που έχουν δημιουργηθεί ανάμεσα τους. Αυτό όμως, σε καμία περίπτωση, δεν επιτρέπει να στήνονται τέτοιοι πάγκοι πεζοδρομίου, σε χώρους όπου βρίσκονται άνθρωποι που εκπροσωπούν μια ολόκληρη κοινωνία.

Φυσικά, όλοι μας μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι το επεισόδιο κατατάσσεται στην κατηγορία αυτή, όπου η κοινωνία και όλοι όσοι έχουν ένα πολιτισμένο επίπεδο, το αναγνωρίζουν ως δυσφήμιση για την Ιερή Πόλη του Μεσολογγίου.

Μα τι σημασία έχει αν αυτά βρε αδερφέ γίνονται μεταξύ «μεγάλων» που ασχολούνται με τα κοινά… Φυσικά και έχει. Είναι κατάντια για την Ιερή μας Πόλη,  ένα δεκατριάχρονο παιδί  που έχει αρχίσει να σχηματίζει γνώμη, άποψη και να διαμορφώνει χαρακτήρα, να οδηγείται στη διαπίστωση : «Τελικά αυτή είναι η πόλη μας, αντί να παίζει σε όλα τα ειδησεογραφικά μέσα για όμορφα πράγματα που συμβαίνουν σε αυτή, να γίνεται περίγελος πανελληνίως».

Υπάρχει όμως και αυτή η κατηγορία ανθρώπων που στο μεσημεριανό τους τραπέζι χλευάζουν  το «θύμα»  μαζί με τα παιδιά  τους, δίνοντας πάτημα να ακολουθούν τέτοιες συμπεριφορές προσωπικών χαρακτηρισμών. Ας προσέχουμε λίγο την εικόνα μας πρώτα ως εκλεγμένοι, για να ακολουθούν και οι πολίτες.