«Η αχρείαστη Χρεοκοπία και το σιωπηλό Πραξικόπημα» του Σωτήρη Καψώχα από τις εκδόσεις «Αλήθεια» παρουσιάστηκε εχθές Κυριακή 20 Φεβρουαρίου στο Αμφιθέατρο της Αντιπεριφέρειας Αιτωλοακαρνανίας στο Μεσολόγγι.
Ο συγγραφέας μέσα από το βιβλίο του περιγράφει μια δύσκολη περίοδο για την οικονομία της Ελλάδας και δίνει απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που μας απασχόλησαν την περίοδο εκείνη.
Σε δήλωση του συγγραφέα κ. Σωτήρη Καψιώχα την περίοδο της κυκλοφορίας του βιβλίου αναφέρει:
Πραγματεύεται μια περίοδο τόσο κοντινή σε όλους μας και τόσο μακρινή από την αλήθεια. Πώς η χώρα χρεοκόπησε, αν χρεοκόπησε, ο ρόλος των πρωταγωνιστών της εποχής, τα ψέματα και η παραποίηση των γεγονότων, ο ρόλος των ΜΜΕ στην απόκρυψη ειδήσεων ακόμη και αυτών που ανακοίνωναν επίσημα Ευρωπαία στελέχη. Όλα με στοιχεία και αναφορές που διελαθαν της προσοχής του εγχώριου κατεστημένου. Και βεβαίως το μεγάλο σάλτο της ιστορίας. Πώς η Ελλάδα ιδρύθηκε ως χώρα το 2015
Για το βιβλίο μίλησαν, ο κ. Γρηγόρης Θεοδωράκης, πρώην Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Διοικητής Ανασυγκρότησης, η κ. Μαύρα Σαραντοπούλου, Δημοσιογράφος και ο κ. Πάνος Παπαδόπουλος, Οικονομολόγος.
Ο κ . Παπαδόπουλος στην χθεσινή του παρουσίαση για το το βιβλίο ανέφερε σχετικά:
Οφείλω να ομολογήσω ότι να κληθείς να σχολιάσεις και να προσεγγίσεις το βιβλίο του Σωτήρη Καψώχα «Η αχρείαστη χρεοκοπία και το σιωπηλό πραξικόπημα» που πρόσφατα εκδόθηκε, είναι ταυτόχρονα μία πρόκληση και μία πρόσκληση. Μία πρόκληση για συζήτηση, αξιολόγηση και αποτίμηση όλων όσων με τόση γλαφυρότητα και δημοσιογραφική ενάργεια περιγράφει, αλλά και μια πρόσκληση να αναδεικνύονται σε δημόσιους χώρους, φωνές, κραυγές και ψίθυροι που έλκουν την καταγωγή τους από την περιοχή μας, που μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν γνωρίζω για ποιο λόγο, δεν βρήκαν πρόσφορο έδαφος να ακουστούν. Με την έννοια αυτή, οφείλω να συγχαρώ τους διοργανωτές της σημερινής παρουσίασης.
Πρέπει όλοι να γνωρίζουμε ότι η ιστορία και κυρίως η πολιτική ιστορία, είναι εξόχως απρόβλεπτη και πολύπλοκη. Δυνάμεις πολιτικές, κοινωνικές, επιχειρηματικές, μιντιοκρατικές και τόσες άλλες διαπλέκονται σε ένα σύστημα που συχνά κάνει τη δουλειά τους – οπότε συνεργάζονται μαζί του – είτε στέκεται απέναντί τους, οπότε αρχίζει πόλεμος αδυσώπητος και ανηλεής.
Κάτι τέτοιο περιγράφει με εξαιρετικό τρόπο ο Σωτήρης Καψώχας στο παρόν βιβλίο, καταδεικνύοντας εν πολλοίς πτυχές γνωστές αλλά κυρίως άγνωστες που διεμείφθησαν στα παρασκήνια της ελληνικής πολιτικής ζωής και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα λεγόμενα μνημονιακά χρόνια. Και βέβαια κοινό μυστικό ήταν ότι το ΔΝΤ είχε πιάσει στασίδι στην Ελλάδα, γιατί η “ισχυρή Ελλάδα” της διακυβέρνησης 2000-2010 πέραν του εξωραϊσμού των οικονομικών μεγεθών, που παρουσίαζαν μια ειδυλλιακή εικόνα, οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια σε ανώμαλη προσγείωση. Ολυμπιακοί αγώνες, Χρηματιστήριο, ευνοιοκρατία, κατασπατάληση οικονομικών και φυσικών πόρων και αχαλίνωτός δανεισμός. Ουσιαστικά η εσωτερική χρεοκοπία ήταν παρούσα στο τέλος του 2009.
Πολιτική ηγεσία κατώτερη των περιστάσεων. Κ. Σημίτης, Κ. Καραμανλής, Γ. Παπανδρέου. Σε αναντιστοιχία με τις προσδοκίες όλων των πολιτών που τους έφεραν εκεί που τους έφεραν για να κυβερνήσουν. Ο “κινέζος”, ο “δραπέτης της πρωθυπουργίας” και ο “λαγός” από την πτήση και το “Βατερλώ” των Κανών. Και βέβαια το αχτύπητο δίδυμο Σαμαρά – Βενιζέλου (2012-2014), που έσωσαν τη χώρα από τη χρεοκοπία! Μέτρα σκληρά, πάγωμα μισθών, περικοπές επιδομάτων, πετσόκομμα συντάξεων, κατάργηση δώρων, αυξήσεις συντελεστών ΦΠΑ και φόρων στα καύσιμα. Όλα τα είχε ο μνημονιακός μπαξές. Και οι απείρου κάλους συναθροίσεις σε Ζάπειο Ι, ΙΙ και ΙΙΙ που απέπνεαν γενικευμένο κυνισμό και κοινωνική αναλγησία.
Και ο ωραίος Γάλλος διευθυντής τότε του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος- Καν στη Βουλή των Ελλήνων τον Δεκέμβριο του 2010 – στο πρώτο ήδη μνημόνιο – να διαψεύδει ευθέως τον τότε Πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, λέγοντας ότι «το ΔΝΤ δεν μπαίνει πουθενά αυθαίρετα, το προσκαλούν οι κυβερνήσεις που το χρειάζονται»!
Και ο έτερος ερωτύλος τότε Πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί – παρουσία όλων των ευρωπαίων ηγετών – να αποκαλεί τον Γ. Παπανδρέου «γαμ…νο ψυχοπαθή» στις 2-11-2011 στις Κάννες, γιατί ψέλλισε ο δικός μας τη λέξη δημοψήφισμα. Εκεί μπήκε και η σφραγίδα του πολιτικού του θανάτου.
Στις 6-11-2011 παραιτήθηκε και ακολούθησε κυβέρνηση τεχνοκρατών υπό τον κ. Λ. Παπαδήμο, με επιδόρπιο την ειδική εισφορά αλληλεγγύης, το τέλος επιτηδεύματος και την περικοπή 13ης και 14ης σύνταξης. Τα Ζάππεια των Α. Σαμαρά, Β. Βενιζέλου, Γ. Στουρνάρα και η εικονική πραγματικότητα του 2012-2014, δεν άντεξαν πολύ στο χρόνο. Η παταγώδης αποτυχία οδήγησε στην έκρηξη της λαϊκής δυσαρέσκειας, την φτωχοποίηση, την επίσπευση των εκλογών, την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και το 3ο μνημόνιο. Αυτό που έζησε η χώρα του 2015 με την επέλαση των fake-news δεν έχει προηγούμενο. Η ιστορία της χώρας αρχίζει από το 2015 και μετά! Η «αριστερή παρένθεση» και η αναστροφή των ιστορικών γεγονότων είναι νωπά στη μνήμη όλων και θα πρέπει να μας προβληματίζουν, ακόμη και μέσα από τη διαδικασία αναστοχασμού, που οφείλουμε να προσφύγουμε.
Τι μπορείς να κάνεις άραγε όταν πολεμάς ανάμεσα σε νάρκες και σκελετούς στα ερείπια; Πώς θα αντιμετωπίσεις κατεστημένα συμφέροντα; Πώς θα έρθεις αντιμέτωπος με τους σκληρούς δανειστές; Πώς θα αντικρύσεις τον φόβο στα μάτια των ανθρώπων, όταν πήγαιναν στις τράπεζες και σήκωναν μόνο 60 ευρώ και όταν τρομοκρατημένοι φυγάδευαν τις οικονομίες τους στο εξωτερικό;
Πώς θα ανταπεξέλθεις στους εκβιασμούς επιχειρήσεων για άδεια ράφια, έλλειψη τροφίμων, καυσίμων και φαρμάκων στην αγορά;
Ποιος θα “σκότωνε” την τρόικα, ο Γ. Βαρουφάκης με το περίφημο «Ουάου» στον Ντάισεμπλουμ ή ο Σόιμπλε που είπε κατάμουτρα τον Έλληνα υπουργό «είσαι τζογαδόρος και ερασιτέχνης», στο επεισοδιακό Γιούρογκρουπ στη Ρίγα της Λετονίας στις 24-4-2015;
Περίληψη του βιβλίου:
Μια χειμωνιάτικη μέρα του 2008, την Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, μιλώντας στη Βουλή κατά τη διαδικασία συζήτησης του κρατικού προϋπολογισμού, τάραξε τα ήρεμα νερά της ελληνικής πολιτικής σκηνής, μεταφέροντας αυτά που λέγονταν πίσω από τις κλειστές πόρτες στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Αποκάλυψε τη δυσχερή θέση της οικονομίας και προανήγγειλε την είσοδο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στα ελληνικά πράγματα.
Η απρόβλεπτη παρέμβαση του Κώστα Σημίτη αιφνιδίασε τόσο το πολιτικό προσωπικό όσο και τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, που μέχρι εκείνη τη στιγμή εθελοτυφλούσαν μπροστά στη διαμορφούμενη κατάσταση, απολαμβάνοντας την καταναλωτική εικονική ευημερία που προσέφερε ο άκρατος δανεισμός της χώρας στις επιχειρήσεις, στους πολίτες και στους μικρομεσαίους.
Η κυβέρνηση, συνεπικουρούμενη από τα ΜΜΕ, έδειχνε να απέχει από τη γνώση της πραγματικότητας, την ώρα μάλιστα που έφθαναν τα μηνύματα της κρίσης της "φούσκας" των ακινήτων από τις ΗΠΑ, ενώ άφηνε να εννοηθεί ότι η μεγάλη θάλασσα του Ατλαντικού ωκεανού θα εμποδίσει τη μεταφορά της οικονομικής κρίσης από την Ουάσιγκτον στην Αθήνα.
Η μεγάλη ύφεση που προήλθε από την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων ξεκίνησε το 2007 και απλώθηκε ταχύτατα σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, με χρεοκοπίες τραπεζών και κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων.
Θεωρείται μάλιστα ως η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομική κρίση μετά την παγκόσμια ύφεση του 1929. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
