Ήδη η Χριστουγεννιάτικη παράστασή μας έχει περάσει στο παρελθόν. Αν δε κάποιος δεν προσέξει πότε αυτή έγινε και πότε εγώ τα γράφω τώρα, θα νομίσει πως πέρασε ένας χρόνος. 2024, σου λέει, με 2025, ένας χρόνος, κι ας έχουν περάσει μόλις 10 μέρες. 

Για μας όλους όμως, που την ετοιμάσαμε με πολύ μεράκι, δεν είναι παρελθόν. Είναι μέλλον ευοίωνο. 

Μια πολύ φρέσκια ομάδα, υπό το άγρυπνο βλέμμα, συμμετοχή και φροντίδα των «παληών», κατάφερε απίστευτα πράγματα, σε σχέση με τον χρόνο προετοιμασίας και την αντικειμενική φωνητική δυσκολία και δοκιμασία, στην οποία τους υπέβαλα. Μ’ αρέσουν βλέπετε τα πειράματα, κι αν είναι και δύσκολα ακόμα καλλίτερα. Μαζόχας, παιδάκι μου, παιδιόθεν!

Απάνω που η 40χρονη ιστορία του Φιλοκαλλιτεχνικού Συλλόγου Μεσολογγίου έκλεισε οριστικώς, ανέτειλε μια ελπιδοφόρα, σύγχρονη αρχή ενός άλλου εγχειρήματος, με νέες προοπτικές.

Πρώτον δεν τολμάς και δεύτερον δεν είναι σίγουρο πως θα καταφέρεις να τραγουδήσεις γλωσσοδέτες σε ξένες γλώσσες, 5 τον αριθμό παρακαλώ, και με προφορά όχι …καραβίσια.

Είχαμε χαρά πάνω στην σκηνή και το δείχναμε. Ξέραμε πως θα πάει καλά και πήγε. Πετύχαμε τις συναισθηματικές εναλλαγές κι αυτό πέρασε στον κόσμο μας, σ’ αυτόν που μας αγαπάει πραγματικά και μας το δείχνει, χωρίς κόμπλεξ και ιδιοτέλεια. Γι’ αυτόν τον κόσμο θα τραγουδάμε και σ’ αυτόν θα μεταφέρουμε την χαρά μας, που ζούμε στην πολυθρύλητη αλλά παντοειδώς μαγαρισμένη πόλη μας, την Ιερά μας Πόλη. 

Αυξάνονται όμως και οι μακρυνοί φίλοι μας.

Μαζί με τον «δικό» μας Γιάννη, που δεν μας έχει εγκαταλείψει ποτέ, φέτος ήρθε και η πανέμορφη Ευγενία και «μπριζώθηκε» κι αυτή, όπως ίσως δεν το περίμενε. Την διαπέρασε το «ρεύμα» της Ιεράς, που προκαλεί ανατριχίλα και μαγεία. Δεν το λέω εγώ, η ίδια το ομολόγησε.

Ο Γιώργος μάς ήταν και του ήμασταν άγνωστοι. Κι όμως, παρ’ ότι πρώτη φορά, κατέβασε τους αγγέλους με το φλάουτό του και το καταχάρηκε. 

Ο Μάνος μας, ο «δικός» μας Μάνος, άφησε το ταλέντο του να ξεχειλίσει και γέμισε τον χώρο με υπερηφάνεια.

Ο «ξένος» Βαγγέλης έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια «δικός» μας, ένας αγνός μας φίλος. 

Ο νεαρός, επίσης «ξένος», Αλέξης, μας κοίταζε απορημένος. Ήταν η πρώτη φορά που έπαιζε μαζί μας και προσπαθούσε να καταλάβει τι ακριβώς γίνεται μ’ εμάς. Όταν ψιλοκατάλαβε, άρχισε να γελάει κι αυτός, σίγουρα από χαρά.

Με τον Τάκη μιλάμε με τα μάτια και την ψυχή μας. Τόσο κοντά.

Ετοιμάζουμε όμως και την νέα γενιά. Για την Λήδα, του Μάκη και της Ειρήνης, αποτελούμε πλέον το αναπόσπαστο κομμάτι του μεγαλώματός της. Τι «up», τι «click-click-click», τι «ντούσε νικ» (good Saint Nick), τι «ενέβενε τουσί» (Heav’n and nature sing), τι «φυσαρμόνικα κυρία» (συ είσ’ αρχόντισσα κυρία), όλα τα τραγουδούσε, χωρίς προφανώς να ξέρει τι σημαίνουν. Μπορεί να είναι και …ερωτευμένη μαζί μου, αφού με κύτταζε στα μάτια και στα χείλη, για να μιμηθεί τις φράσεις, το γλυκό μου, και χόρευε στον ρυθμό!!

Μέχρι κι ο Βασίλης, …Άϊ-Βασίλης, είχε τον ρόλο του. Ρόλο αξίας και γέλιου, γιατί χαρούμενος κι αληθινός είναι και ο ίδιος, σε μια πόλη, που σε άλλες εποχές θα την ζήλευες.

Βλέπετε, έπεσαν πολλοί «παράξενοι» μέσα της, και δεν γνωρίζουν τα χούγια της. Αυτοί είναι σίγουρο πως, αν δεν κάνουν φιλότιμη προσπάθεια να ενταχθούν, θα αποβληθούν αυτοδικαίως.

Και να ξέρετε. Οι απόντες δεν μας έλειψαν καθόλου. Είμαστε και θα είμαστε εδώ για τους παρόντες. Στο φινάλε «σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους (σάματις) δεν θα μπορέσουμε»!

Ετοιμάζουμε όμορφα πράγματα! Ετοιμαστείτε…