Η ανοιχτή πληγή του Μεσολογγίου που δεν επουλώνεται, γιατί κανείς δεν την περιποιείται…

Θα μας πείτε τώρα πολλές οι πληγές σε αυτήν την πόλη, όμως το ανοιχτό θέμα με τα αδέσποτα στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Μεσολογγίου, όλο και περισσότερο βαθαίνει. Κατά καιρούς υπάρχουν καταγγελίες για πολλές αγέλες αδέσποτων που περιφέρονται στους δρόμους των κοινοτήτων, τόσο της περιοχής του Μεσολογγίου, αλλά και στις υπόλοιπες, με αποτέλεσμα να επιτίθονται σε περαστικούς σύμφωνα με τις καταγγελίες τους.

Εμείς θεωρήσαμε σωστό, έπειτα από τη συνάντηση του Δήμου με τις φιλοζωικές και κάποιους φορείς, να συνομιλήσουμε με την πρόεδρο του Συλλόγου Ελπίδα κα Πώλα Μόκα και τον γραμματέα κ. Παναγιώτη Παυλιδάκη. Σύμφωνα λοιπόν με όσα αναφέρθηκαν στη συνάντηση τους, αυτό που αποκόμισαν όλοι, είναι ότι ο χώρος ο οποίος αναφέρετε ότι βρέθηκε από τον Δήμο στο Νεοχώρι, δεν είναι μια μόνιμη και σωστή λύση, αλλά μια προσωρινή, τύπου «τα σκουπίδια κάτω από το χαλάκι, μην τα δει η πεθερά ενόψει των Εορτών Εξόδου».

Σε αυτό το σημείο είναι που εμείς, ειλικρινά, φανταζόμαστε ότι κανένας νοήμων και ενάρετος άνθρωπος δε θέλει μια προσωρινή λύση αλλά μια μόνιμη. Στη συνομιλία μας, με τα μέλη του Συλλόγου Ελπίδα, αναγνωρίσαμε το μεγάλο ενδιαφέρον και την αγάπη τους για τα ζώα. Μας εξήγησαν ότι το σχέδιο σκούπα δε θα ευδοκιμήσει, μιας και το έχουμε ξαναζήσει παλαιότερα και μας παρουσίασαν τις προτάσεις τους, οι οποίες βασίζονται σε γερά θεμέλια, μιας και η βασική προτεραιότητα είναι τα αδέσποτα να βρεθούν σε κατάλληλους χώρους και το πρόβλημα να κοπεί από την ρίζα, ώστε να μη διαιωνίζεται.

Προτείνουν στην θέση ενός κυνοτροφείου, το οποίο μάλιστα κοστίζει αρκετά χρήματα και δεν εξυπηρετεί, να δημιουργηθεί ένα δημοτικό κτηνιατρείο το οποίο θα καλύψει αρκετές από τις ανάγκες που σήμερα αναγκάζεται ο Δήμος να πληρώνει τα διπλάσια χρήματα καθώς θα είναι και ευκολότερη η πρόσβαση στη λύση της στείρωσης, η οποία στοιχίζει αρκετά και εννοείται ότι είναι η οριστική λύση του προβλήματος. Τα αδέσποτα πρέπει να στειρώνονται και δε χρειάζεται να αναλύσουμε τους ακριβείς λόγους. Πιθανότατα όμως για να μην έχει γίνει εφαρμογή 100% αυτού του «σχεδίου» κάποιοι δυσκολεύονται να το σκεφτούν αλλά αρνούνται και να το υιοθετήσουν.

Τα δύο μέλη του συλλόγου, μας εξήγησαν το λόγο που είναι αρνητικοί με τη λύση του χώρου στο Νεοχώρι και δεν είναι άλλος από τα τ.μ. και τον αριθμό των ζώων που θα φιλοξενηθούν. « Ο χώρος είναι αρκετά μικρός, τα καταγεγραμμένα αδέσποτα είναι περίπου 100, οπότε αμέσως όλοι μπορούν να καταλάβουν ότι στοιβάζοντας τα αδέσποτα σε ένα μικρό χώρο το μόνο που θα έχουμε ως αποτέλεσμα θα είναι να αρχίσουν να αυξάνονται, αλλά και να δημιουργούνται προβλήματα συμβίωσης χωρίς προοπτικές.

Στο τραπέζι των συζητήσεων μας επισήμαναν ότι τέθηκε και η περίπτωση της ευθανασίας των αδέσποτων, κάτι που ο Σύλλογος μας επιβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να επιτρέψει και ότι θα κάνει τα αδύνατα δυνατά, ώστε τα αδέσποτα να βρουν χώρο διαμονής και στέγασης.

Το θετικό στην όλη ιστορία είναι ότι δίπλα τους, όλο αυτό τον καιρό που φροντίζουν και αγωνίζονται για τα αδέσποτα, αλλά και για τα κακοποιημένα ή παραμελημένα σκυλιά, έχουν την Αστυνομική Διεύθυνση Μεσολογγίου, από την οποία μάλιστα βραβεύτηκαν 4 αστυνομικοί σε εκδήλωση που διοργάνωσε η Ομοσπονδία αδέσποτων ζώων. Η μεγαλύτερη τους απογοήτευση είναι που δεν μπορούν να συνεργαστούν με τους κτηνοτρόφους, οι οποίοι δεν τηρούν τα πεπραγμένα ούτε από την πλευρά την ανθρώπινη ούτε από την υγιεινή των ζώων.. πολλές φορές έχουν παρατήσει σκυλιά τα οποία δεν τους καλύπτουν πλέον στο κυνήγι με αποτέλεσμα να τα παρατούν.

Το έργο που κάνουν τα παιδιά στο Σύλλογο είναι μεγάλο και δεν έχει αποκαλυφθεί η πραγματική αξία, τους αξίζουν πολλά συγχαρητήρια και επιβραβεύσεις. Παραθέτουμε μόνο ένα σημείο του έργου τους, στην πόλη υπήρχαν αρκετά αδέσποτα κακοποιημένα, σχεδόν ετοιμοθάνατα και όμως με την αγάπη τους και την φροντίδα τους κατάφεραν να τα σώσουν και να τα «ξαναγεννήσουν». Τα αδέσποτα είναι σκυλάκια που χρειάζονται την αγάπη και τη φροντίδα μας, δε θα είναι επιθετικά αρκεί εμείς να τα αντιμετωπίσουμε με το σωστό τρόπο, ώστε να μην κινδυνεύουν και οι ανθρώπινες ζωές, αλλά και εμείς να μη δείχνουμε τον κακό μας εαυτό σε αυτά.