Γεννήθηκε το 1800 στο Μεσολόγγι, γόνος γενιάς αγωνιστών Εθνεγερσίας.

Ο πατέρας του ανατινάχθηκε στον Ανεμόμυλο δίπλα στον Ιωσήφ Ρωγών. Οι πρώτες σπουδές του γίνονται στην περίφημη «Παλαμαϊκή Σχολή» κοντά στον Γρηγόρη Παλαμά.

Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης με σκοπό να ιερωθεί, γι’ αυτό αλλάζει τα βαπτιστικό του όνομα Ζαφείρης σε Ζηνόβιος. Από τη Χάλκη πηγαίνει στην Πίζα της Ιταλίας και σπουδάζει νομικά με την οικονομική βοήθεια του πλούσιου θείου του Σπύρου Βάλβη, που ζούσε ως μεγαλέμπορος στο Λιβόρνο.

Υπήρξε φανατικός πολέμιος του Όθωνα και η επανάσταση της 10 Οκτώβρη του 1862 τον έκανε Υπουργό Δικαιοσύνης, διετέλεσε Πρωθυπουργός δυο φορές. Επί Πρωθυπουργίας του ανέθεσε στο Χαρίλαο Τρικούπη να διαπραγματευθεί με την Αγγλική κυβέρνηση την προσάρτηση της Επτανήσου, που είχε ευνοϊκή κατάληξη για την Ελλάδα.

Με τη γυναίκα του Αρσινόη, μοναχοκόρη του Αρχηγού των Μεσολογγιτών Αθανασίου Ραζηκότσικα απέκτησε 9 παιδιά, τρία αγόρια και έξη κορίτσια. Το Ζηνόβιο Βάλβη, διέκρινε σπάνια πολιτική σύνεση και εντιμότητα. Θεωρούμε ότι το σπάνιο ιστορικό ντοκουμέντο που διέσωσε ο μακαρίτης βουλευτής Μεσολογγίου Κ. Πετρόπουλος, αναδεικνύει το μέγεθος και τη μεγαλοσύνη της αδιάβλητης και ακραίας προσωπικότητας του Ζηνόβιου Βάλβη, κάτι που σπανίζει στις μέρες μας.

«Βρισκόμαστε στις παραμονές των Χριστουγέννων, γύρω στα 1870. Ο πρόεδρος άρχισε σωματικά και καταπέφτει, τσακισμένος από μακροχρόνια και βασανιστική αρρώστια, και τα οικονομικά του, ανέκαθεν περιορισμένα, δεν του επέτρεπαν να προμηθευτεί ούτε κι αυτά τα ξύλα για το τζάκι του.

Οι γειτόνοι με διακριτικότητα του προσέφεραν ότι έβλεπαν πως του έλλειπε, αλλά του έλλειπαν σχεδόν όλα από το σπίτι. Μια ανησυχία κυρίεψε το Μεσολόγγι, πως θα έκανε Χριστούγεννα ο γερο-Βάλβης. Ο τότε δήμαρχος (η παράδοσις δεν διέσωσε δυστυχώς το όνομά του), καλεί σε μυστική συνεδρίαση το Δημοτικό Συμβούλιο και αποφασίζεται να ψηφισθή ένα γερό κοντύλι για τον πρόεδρο, πράγμα που έγινε χωρίς καμιά αντιλογία και μάλιστα μ’ ενθουσιασμό. Αλλά μόλις τακτοποιήθηκε το θέμα στα χαρτιά, γεννήθηκε αμέσως το ερώτημα: Ποιος θα έδινε τα λεπτά στο γέροντα. Όλοι τους-δήμαρχος και δημοτικού σύμβουλοι-δεν τολμούσαν να παρουσιαστούν μπροστά του με τέτοια αποστολή, που τη νόμιζαν σαν προσβλητική για ένα πρώην πρωθυπουργό, πολύ περισσότερο που οι Mεσολογγίτες, μικροί και μεγάλοι, ήξεραν-και γι’ αυτό δοκίμαζαν ιδιαίτερη υπερηφάνεια-πως ο Βάλβης αρνήθηκε να δεχθή ως πρόεδρος της Εθνοσυνελεύσεως τη ψηφισθείσα από το Σώμα επιχορήγηση από χίλιες δραχμές το μήνα, κατά το διάστημα της προεδρίας του, με τη δήλωσή του τότε προς τους πληρεξουσίους και κάτω από τα θυελλώδη χειροκροτήματα όλων τους (συνεδρ. 23 Ιανουαρίου 1863), ότι του επαρκούσαν τα έσοδά του και δεν συνέτρεχε κανένας λόγος να επιβαρυνθή ο δημόσιος προϋπολογισμός.

Με το σούρουπο βρέθηκαν μπροστά στο ιστορικό σπίτι, και τρέμοντας σαν τα βούρλα, όπως λέμε στον τόπο μας, όχι από το Χριστουγεννιάτικο κρύο, αλλά από την αγωνία τους πως θα τους δεχόταν ο μεγάλος αναχωρητής, πήραν την ηρωικήν  απόφαση να σημάνουν με το βαρύ σιδερένιο ρόπτρο την αμπαρωμένη ξώπορτα, και νάτοι σε λίγα δευτερόλεπτα στο απέριττο γραφείο του, μπροστά στον ίδιο! Εκεί όμως τους έπιασε σωστός γλωσσοδέτης, γιατί ο καθένας περίμενε από τον άλλο να κάμη την αρχή, ως που ο Βάλβης, αποκαμωμένος να τους βλέπει έτσι, αμίλητους και κατσουφιασμένους, τους ζήτησε να του πουν, τέλος πάντων, τι ήθελαν εκείνη την ώρα στο σπίτι του. Και ο κύβος ερρίφθη!!

Ο δήμαρχος (πιθανόν ο Διαλετής), κάνοντας τότε ξερό κουράγιο, του ανέφερε με χίλιες δυο περιφράσεις, μέσα από τα μουδιασμένα δόντια του-που κροτάλιζαν πιο δυνατά τώρα, λες κι άκουγες κοπάδι από τουμπανιάδες (πελεκάνους) ν’ αλιεύη στη λίμνη-το σκοπό της αποστολής τους, οπότε με δέος βλέπουν τον πρόεδρο να σηκώνεται όρθιος, αυστηρός, επιβλητικός, ολύμπιος, και μέσα σε νεκρική σιγή, με φωνή συγκινημένη και επίσημη, τους λέει τούτα τα βαρυσήμαντα λόγια!

«Κατά τον μακρόν δημόσιον βίον μου ετιμήθην από την Ελληνικήν Πατρίδα και άλλα ξένα κράτη με πολλά αξιόλογα παράσημα, όπως βλέπετε (τα είχε σε μια βιτρίνα δίπλα στο γραφείο του), αλλά το μεγαλύτερον παράσημον είναι αυτό που μου επιδίδετε σεις απόψε. Διότι τούτο αποτελεί την αναγνώρισιν εκ μέρους της ιδιαιτέρας μου πατρίδος και των συμπολιτών μου, ότι εβίωσα εν αρετή και ότι τα υπάρχοντά μου τα διέθεσα δια τον υψηλόν σκοπόν της εξυπηρετήσεως των κοινών» και στα σκαμμένα από τα χρόνια και την αρρώστια μάγουλά του, κυλάνε δύο χοντρά δάκρυα της πιο βαθιάς ευγνωμοσύνης προς τη φτωχή γενέτειρα και τους ευγενικούς εκπροσώπους της.

Τον Αύγουστο του 1872 απεβίωσε πένης, ταφείς Δημοσία δαπάνη, καταλιπών πολυμελή οικογένεια, ανάγκη περίθαλψης έχουσα-(όπως έγραψε ο Αθηναϊκός Τύπος της εποχής)

 Υ.Γ. Θα καταλάβει κάποτε και θα μεταλάβει των αχράντων οι κατά τον Μολιέρο αντίληψη των σύγχρονων Bourgeοis Gentilhomes (Αρχοντοχωριάτων) που διαχρονικά διοικεί την Πόλη. Θα αντιληφθεί κάποτε η Άστοργη Μητέρα Ελλάδα και η Δημοτική Αρχή, ότι όποιος δεν σέβεται και δεν προστατεύει την Ιστορία και τα Μνημεία της ΚΙΒΩΤΟΥ του ΕΘΝΟΥΣ και της ΚΟΛΥΜΒΗΘΡΑΣ του ΓΕΝΝΟΥΣ είναι κάστρο αφύλακτο, στους νεοϊμπραήμιδες εγχώριους καταπατητές, του Δημόσιου ΑΓΑΘΟΥ. Ας τιμηθούν επιτέλους «ΗΡΩΕΣ και οι ΗΡΩΙΔΕΣ» που ανατινάχθηκαν ή έπεσαν με το σπαθί στο χέρι, για τη ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ και της ΠΙΣΤΗΣ, όπως ιστορικά τους αρμόζει. Λυπάμαι που η επιτροπή για τα 200χρόνια της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ, που συγκρότησε ο κ. Δήμαρχος, δεν παρέδωσε καμία μα καμία πρόταση στην κυρία Αγγελοπούλου, που επισκέφθει το Μεσολόγγι για την άρση της ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΔΙΚΙΑΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ. Σε εύλογο χρόνο, η Επιτροπή Πρωτοβουλίας των Μεσολογγιτών, θα αποστείλει στην κυρία Αγγελοπούλου ιστορικά τεκμηριωμένες και κοστολογημένες προτάσεις, για να δικαιωθεί το ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΩΝ. Το άρθρο μου για τον Ζηνόβιο Βάλβη, γράφτηκε για να γνωρίσουν τόσο η κυρία Αγγελοπούλου όσο και ο κ. Δήμαρχος, την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ του Μεσολογγίτη πρωθυπουργού, που ατυχώς δεν αποθανατίζεται με μια πλατεία και ένα άγαλμα για να διδάσκονται οι νέες γενιές που μεγαλώνουν σ΄ ένα σαπισμένο και διαβρωμένο πολιτικό σύστημα, της μίζας, μάσας, βούτας και αρπακτής, που χαρακτηρίζει ψηφοθηρική Ανατολίτικη, τριτοκοσμική νοοτροπία οικογενειοκρατίας, που δεν αρμόζει στον ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ που γέννησε την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟκρατία. Είθιστε οι Πρωθυπουργοί, Αρχηγοί κομμάτων, Υπουργοί, Βουλευτές κ.α., όταν φθάνουν σε πρωτεύουσες Νομών, να επισκέπτονται τα Δημαρχεία, για να πληροφορηθούν από τους αιρετούς εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης τα προβλήματα των Πόλεων. Ποτέ Δήμαρχος που σέβεται το θεσμικό του ρόλο, δεν πρέπει να συμπεριφέρεται, ως περιφερόμενος πεζοπόρος κομματικός οπαδός…και ο νοών νοείτω!!!

Νικήτας Χρ. Φιλιππόπουλος

Πολίτης της Πόλης των Ελεύθερων Πολιορκημένων

Τηλ. Επικ. 6939199785

Πηγή: Μεσολογγίτικα Χρονικά