« Έφτασα! Αλίμονό σου αν χαζεύεις πάλι στα μαγαζιά! »

Δεν έκανε συχνά την απειλή του πράξη, μόνο κάποιες φορές, μόνο στα λόγια τις πιο πολλές, μα το νόημα της απειλής ήταν καθαρό: Έπρεπε να ‘χω γυρίσει, πριν φτάσει αυτός.

Το πόσο θα θύμωνε και για πόση ώρα, Εκείνος το καθόριζε, σύμφωνα με το κέφι του...πάντα.

Καμιά φορά και στην ώρα μου αν γυρνούσα, θύμωνε, επειδή δεν απάντησα σε όλες τις κλήσεις του – κι ας γινόμουν φτερωτό πουλί να προλάβω κάθε τόσο το κινητό μου όταν χτυπούσε – ή γιατί δεν ενημέρωσα με ποιούς ήμουν και φυσικά γιατί δεν ήταν και Εκείνος μαζί.

Άλλοτε όταν γύριζα από τα ψώνια, τα οποία, με είχε στείλει να του κάνω – γυναικείες δουλειές, αυτά έλεγε – από τη γωνιά του δρόμου έστεκε μακρυά, και με έπιανε τρέμουλο, κάτι έσπαγε μέσα μου, κόβονταν τα πόδια μου.

Αντί για μπροστά ήθελα να πάγω πίσω, να βάλω όπισθεν, να φύγω. Στην πόρτα με περίμενε με τη ζώνη του, στο χέρι.

Αναρωτιόσουναν τι έφταιξε και άργησες, αν άξιζε τον κόπο να φας τόσο ξύλο, θύμωνες με τον εαυτό σου, και το χειρότερο ήταν που ξέχασες το θερμοσίφωνα ανοιχτό 10 λεπτά παραπάνω, 10 βασανιστικά λεπτά από τη ζωή σου σαν ήλθε η ώρα της κρίσεως, δηλαδή της πληρωμής ...από τύχη ζωντανή.

Όμως συχνά δεν είχες λόγο να φοβάσαι! Έμπαινες τρέμοντας στο σπίτι με αβάσιμους φόβους, σαν πας για εκτέλεση, και ξάφνου το πρόσωπο Του χαμογελούσε, δώρα, γλυκά, λουλούδια και ακριβά φορέματα, μαντήλια και αρώματα με περίμεναν! Όλα δικά μου! Μόνο για μένα!

« Είσαι δικιά μου! Μόνο δικιά μου ! »

Ανακούφιση αμέσως! Θαύμα ! Άλλος άνθρωπος θαρρείς. Λεβέντης ΆνΔρας, με τα όλα του!

Τον κοιτούσες και έλιωνες, οι τύψεις μου έφευγαν, τον λυπόμουνα για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια.

Τολμούσα μάλιστα πάλι να του πω τα νέα μου, τι συζητούσα, τι σκεφτόμουν, με ποιούς ήμουν και τι λέγαμε, τα πάντα.

 Ας με έπαιρνε πάλι τηλέφωνο κάθε τόσο, ας αποφάσιζε Εκείνος πως θα ντύνομαι, που θα βγαίνω και φυσικά πάντα μαζί, ας μην ήθελε να δουλεύω, ας μη μου έδινε χρήματα.

 

Με αγαπούσε, το είπε!

 

Με προστάτευε από όλους και όλα!

 

« Θέλω μια ζωή να είσαι δικιά μου! Θ σ’ αγαπώ για πάντα!»

 

Μετά πάλι τα ίδια. Στο ίδιο έργο θεατές. Πολλές φορές έφυγα. Δέκα χρόνια πέρασαν. Δέκα χρόνια μαζί. Πάντα γύριζα. Πάντα με έπειθε κανείς δε θα μα αγαπήσει όπως αυτός. Ο πόνος ίδιος....

 

« Άμα είναι να με δείρεις, τελείωνε μια ώρα αρχήτερα»

 

Τότε ήταν που δε μου δινε καθόλου σημασία πια!

 

 

« Φοβήθηκες θρασύδειλε, ευθυνόφοβε....εσένα...εμένα...δε θα στο κάνω εύκολο, ποτέ ούτε και τώρα! Δεν είμαι για τα εύκολα καμωμένη, με κουράζουν οι ίσιοι δρόμοι, ποτέ δεν ήμουν του βολέματος όπως εσύ. Δείλιασες αγάπη μου, για άλλη μια φορά ήσουν  τόσο λίγος στα μάτια μου πια. Ως εδώ μπορούσες να φτάσεις. Πάντα ήσουν δειλός και άνανδρος. Ένα μηδενικό και γω του δωσα αξία! Ένα πληγωμένο τίποτα ήσουν και ένα τίποτα θα μείνεις, όσο και να είσαι μέσα στα φώτα. Το στυλάκι του μυστηρίου σου πουλά καλά και το χρησιμοποιείς υπέρ σου.

Το ξέρεις καλά αυτό, ότι είσαι αυτοκαταστροφικός, κενός και λίγος. Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός και εσύ είσαι μικρός, ας παριστάνεις το σπουδαίο, όπου σε παίρνει. Δε θα τους ξεγελάς για πάντα. Κάποια στιγμή όλα και όλοι φαίνονται, αρκεί να μπορούμε να ανοίξουμε τα μάτια μας και να τα δούμε όπως είναι, όχι όπως θα θέλαμε να είναι ή όπως θα μπορούσαν να είναι! Εγώ σε έμαθα καλά πια. Το ξέρεις αυτό, πόσο δειλός είσαι! Κρύβεσαι απο τον ίδιο σου τον εαυτό και πίσω από δειλές σιωπές.  Ένας άθλιος νταής! Δε σου δίνω δίκιο και όλη την ευθύνη, έφταιξα το ξέρω καλά! Φταίω και γω. Με ρωτούσαν εως πότε θα σε ανεχόμουν! Ήξερες που πας να μπλέξεις! Άραγε πόσο δηλητήριο μπορείς να πιείς μέχρι να σε σκοτώσει? »

 

 

 

 

Αχ πόσα χρόνια πέρασαν και ακόμα δεν έμαθα το μάθημά μου!

 

Ακόμα αργώ να γυρίσω.

 

Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη τιμωρία σου.

 

Η δική μου τιμωρία, που δε σε κατάλαβα νωρίς !

  

Κι αν θυμάμαι καλά δέκα λεπτά άργησα, στο θεό σου δέκα λεπτά....σου στέρησα....τη  ζωή μου εσύ!

 

................................................................................................................................................................................................ 

 

Όχι ο έλεγχος δεν είναι αγάπη!

Όχι η ζήλεια δεν είναι ενδιαφέρον!

Όχι δεν έχει νεύρα,  είναι νευρωτικός!

Όχι η απομόνωση από φίλους και οικογένεια δεν είναι αγάπη!

Όχι οι δικαιολογίες δεν είναι εξηγήσεις!

Όχι μην αλλάξεις για να κουμπώσεις όπως σου λέει!

Όχι μην υποχωρήσεις στις πιέσεις!

Όχι, δεν είναι όλοι έτσι, όσο και αν σε πείθει το αντίθετο!

Όχι μην αφήσεις δουλειά, σπουδές, ενδιαφέροντα, αν δεν είναι δική σου απόφαση!

Όχι δε θα σε έβαζε να διαλέξεις ή αυτόν ή μια επιλογή σου, αν σε αγαπούσε!

Όχι ο θυμός του δεν είναι λόγος για να ανεχτείς να σηκώνει χέρι!

Όχι δεν είναι υγιές να σε παίρνει συνέχεια τηλέφωνο, να απαιτεί πλήρη αναφορά και να θυμώνει όταν δεν απαντάς!

Όχι δεν είναι αστείο να σε προσβάλλει μπροστά σε γνωστούς!

Όχι η βία δεν είναι μόνο σωματική, αλλά λεκτική, ψυχολογική και συναισθηματική. Πάντα κλιμακώνεται η ένταση με τον καιρό.

Όχι δεν είναι αγάπη αν σε παρακολουθεί, όταν βγαίνεις χωρίς αυτόν.

Όχι μην προαπαθήσεις να τον αλλάξεις, άλλαξε άνθρωπο!

Όχι δεν είναι δική σου μάχη, ο άλλος βρίσκεται σε μάχη με τον εαυτό του!

Όχι δεν είναι αγάπη αν χρησιμοποιεί τα χρήματα ως μέσο ελέγχου!

Όχι δεν μπορεί να είναι καλός δημόσια και στη σχέση να σε χειραγωγεί!

Όχι τα δώρα και τα λόγια δεν είναι αγάπη, αν έχει άσχημη συμπεριφορά!

Όχι δεν είσαι εσύ το πρόβλημα! Όπως και αν στο παρουσιάζει. Προβολή κάνει!

Όχι δεν είναι υγιής σχέση να φοβάσαι να θέσεις όρια και να  αντιδρά στα όχι σου.

Όχι μη μείνεις, μπορείς να φύγεις. Πάρε το χρόνο σου και φύγε!

Όχι μη σκέφτεσαι τι θα πουν αν χωρίσεις! Δική σου η ζωή! Εσύ σε ορίζεις!

Όχι Δε θα είναι εύκολο, δε θα σ’ αφήσει να του φύγεις αναίμακτα!

Όχι μη στενοχωρηθείς αν έφυγε εκείνος, γλίτωσες, τα ίδια θα κάνει σε επόμενη. Έφυγε γιατί ξέρει οτι πλέον τον κατάλαβες. Έπεσε η μάσκα του.

Όχι δεν είναι η ζωή σου, απλά μια λάθος επιλογή σου! Τώρα ξέρεις τι αξίζεις!

Όχι μη ξεγελαστείς από τις αρχικές εκδηλώσεις αγάπης, σύντομα θα δεις το αληθινό του πρόσωπο.

Όχι δε σε αγαπά, δε σε αγάπησε ποτέ. Λάτρευε την προσοχή σου.

Όχι δε σε ήθελε ουσιαστικά, ήθελε να μην πας παρακάτω, να μη βρεις άλλον.

Όχι δεν είσαι λίγη, σε μείωνε για να φαίνεται μεγάλος και σπουδαίος.

Όχι μη μένεις, φύγε πριν δεθείς συναισθηματικά, αλλιώς βουτάς σε άβυσσο.

Όχι μην πιστέψεις λέξη, ό,τι και αν έμαθες πως διαδίδει για σένα. Λειτουργεί επιθετικά όποιος ξέρει οτι φταίει, προσπαθώντας να σε διαβάλει στον κύκλο σου και ψάχνει για flying monkeys.

Όχι μη λυγίσεις στην παθητική επιθετικότητα, στην απομάκρυση, στον αποκλεισμό και στην τιμωρία της σιωπής, είναι τρόπος να σε κάνει να παρακαλάς, χειραγώγηση λέγεται.

Όχι δε φταις εσύ, δε φαίνονται όλα αμέσως, κάποιοι είναι άψογοι ηθοποιοί.

Όχι δεν είναι μόνο συμπεριφορά των αντρών, και γυναίκες, συμπεριφέρονται παρόμοια. Σε συγγενείς, γνωστούς και φίλους μπορεί να δεις αυτή τη συμπεριφορά!

Όχι δεν είναι όλοι έτσι! Υπάρχουν και άλλοι διαφορετικοί Άντρες παλιάς κοπής, νέας κοπής, αληθινοί Άντρες. Άυτοι έχουν πέσει αρκετές φορές, αλλά είναι ολόκληροι πλάι σου. Ίσως δε τους μάθεις εντελώς, αλλά θα ξέρεις τι νιώθεις μαζί τους. Σε ακούνε προσεκτικά και προσπαθούν να σε καταλάβουν. Δίνουν προτεραιότητα στα συναισθήματά σου και προσπαθούν να μη σε πληγώσουν. Υποστηρίζουν  τις αποφάσεις σου και σε ενθαρρύνουν να ακολουθήσεις τα όνειρά σου. Σε αντιμετωπίζουν με αξιοπρέπεια και δε σε υποτιμούν. Σε βάζουν προτεραιότητα στη ζωή τους. Πρόσεχε, να τους ξεχωρίσεις, να τους διαλέξεις, μην πεις οτι τους βλέπεις φιλικά, επειδή δε σου θυμίζουν την τοξικότητα, την οποία βίωνες, κυρίως όμως  να ξέρεις σε αυτούς να  φερθείς και σύ σωστά και με σεβασμό. Μην παίξεις μαζί τους, δε σηκώνουν πολλά, μην τους φερθείς ύπουλα, γιατί θα φύγουν πριν προλάβεις να το αντιληφθείς. Κυρίως όμως πρέπει να ξέρεις πόση αλήθεια τους αντέχεις να γνωρίσεις.

 

Όχι η αγάπη δεν πονάει, δεν τιμωρεί, δεν προσβάλλει, δεν ταπεινώνει, δε χτυπάει, δεν κακοποιεί !

 

 

 

 

 

 

Μαριάννα Ρόμπολα

Φιλόλογος –MA CREATIVE WRITING

Πιστοποιημένη Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων